Vakantie

Ik heb zojuist mijn laatste dienst/preek/meditatie op de site gezet: Protestbrief van Noach aan God. Aanleiding was een leuk boekje dat ik te lezen kreeg: Om acht uur bij de ark. Over drie pinguïns waarvan er twee aan boord van de ark mogen. Een dilemma… Een verhaal waarin wordt gespeeld met dat aloude zondvloedverhaal, grappig maar ook indringend. Het boekje bracht me op het idee waar ik al langer mee rondloop: Dat het zondvloedverhaal in wezen zo’n vreselijk verhaal is… terwijl het altijd zo lief en kleurig wordt afgebeeld in kinderbijbels. En ook nog als goed nieuws! Nota bene, is het goed nieuws dat er een gezin wordt gered terwijl de rest van de mensheid verzuipt?

In de vieringen heb ik ook teksten gebruikt uit de Koran en het Gilgamesj-epos: een zondvloedverhaal met een heel andere boodschap…

 

Afgelopen week veel positieve reacties op mijn boekjes gekregen, zowel op ‘Waar ben je nu?’ als ‘Boerenkind’ als ‘Vlammend Paradijs’. Altijd prettig om te vernemen, zeker als er elke dag zo’n berichtje binnenkomt.

En nu: vakantie!

Geplaatst: Een vrouw met een baard

Conchita Wurst, de winnaar/winnares van het decadente songfestival bracht me op het idee om op zoek te gaan naar de vrouwelijke component van het goddelijke. Die vond ik in androgyne godenbeelden – nota bene mannen met borsten en vrouwen met baarden – en in de oude traditie van Sophia, de ‘vrouw van God’. Maar ook in het Pinksterverhaal, in de metafoor ‘Geest’. Vandaar dat ik dit thema zowel in de Pinksterdienst in de Koorkerk als in de dienst op zondag Trinitatis (Vader, Zoon en Geest) in Delft kon gebruiken.

Vandaag deze meditatie op de site gezet.

 

Dit verhaal had de vrouw in mijn geboortedorp moeten horen, die een ’kweene’ werd genoemd en een eind aan haar leven maakte… Zie verder de preek ‘Een vrouw met een baard’.

Delfts blauw

Een oudere dame in Delft werd opgehaald door een taxi om naar de kerk te gaan.

‘Waar wilt u heen, mevrouw?’, vroeg de taxichauffeuse. ‘Naar de kerk? Dat ken, hoor, mevrouw, maar ik heb er niks mee. Met het hele geloof niet! Die ouwe daarboven – die moest een schop onder ze hol hebbe…’

 

Over godbeelden gesproken…

Leek me leuk om daar een preek over te maken.

Heb ik in de Koorkerk en in Delft gehouden.

Vandaag op de site geplaatst.

Haaaa, wat een weer!!!

Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Zomer in mei!

We hadden al een mooi voorjaar. Alleen onze meivakantie in Frankrijk was qua weer rampzalig.

Nu genieten mijn oude botten en door de kou getekende huid.

Licht, licht, licht.

 

Krijg nog altijd mooie reacties op ‘Vlammend Paradijs’.

Ben begonnen aan nieuw boek.

In overleg met een redacteur van een uitgeverij.

Over een dominee die afscheid neemt, met emeritaat gaat.

Vooruitblik op volgend jaar dus.

Werktitel: Dominee zoekt God.

 

Ik heb nu eindelijk ook de Paaspreek op de site gezet: Pasen met Oek de Jong.

Een prachtig citaat uit ‘Pier en oceaan’ was mijn uitgangspunt.

 

Nu op naar het feest van 6 juni.

Veertig jaar getrouwd en vijfde kleinkind op komst.

 

Iets anders tenslotte:

Met Pinksteren ga ik preken over ‘God, een vrouw met een baard?’.

Tot zover deze update.

Interview “Giet je verhaal maar leeg in mij”

Lisette Thooft interviewde mij.
Het artikel, met als titel : “Giet je verhaal maar leeg in mij”, kun je lezen in de PDF.
Uit de introductie van het artikel:

In zijn jonge jaren hield hij experimentele diensten met popmuziek. Nu zet hij zijn kaarten op de mystiek. In zijn nieuwste boek ‘Vlammend Paradijs’ vertelt predikant Wim Jansen (63) meeslepend over zijn wilde jeugd in Zeeland en zijn volwassenwording.

 

interview

Geplaatst

Te lang niet bijgehouden. Ben er niet zo van. Ik heb nu wel twee meditaties geplaatst, over ‘Erlkönig’ van Goethe en ‘Jezus bij DWDD’ (dialoog tussen Matthijs van Nieuwkerk en Jezus).

Ik ga ook nog proberen het interview in Volzin te (laten) plaatsen.

Verder vrolijk op weg naar Pasen!

De betrekkelijkheid van recensies

Velen zeggen dat het wel meevalt maar ik heb de recensie in Trouw als buitengewoon zuur en onrechtvaardig ervaren. Maar goed, dat zegt een auteur natuurlijk altijd. Niet voor niets verzuchten veel schrijvers dat ze geen recensies meer lezen… Nu is het wel zo dat de kop veel negatiever was dan de recensie zelf bleek te zijn. Daarin stond dat de ‘ontboezemingen wat vlak en onbevredigend blijven’ , terwijl in de kop dat subtiele ‘wat’ was weggelaten. Ook de twee sterren waren weggevallen, waardoor het net leek of het boek nul sterren kreeg. De recensente zelf, Pauline Weseman, heeft dat ook toegegeven in een mail, die ik hieronder weergeef.

 

‘Vervelend om te horen van die kop en de sterren.

Helaas maak ik de koppen niet, dat doet de eindredactie.

Een idee is misschien om de recensie door te plaatsen op uw eigen sites inclusief het ‘wat’ in de kop en met twee van de vijf sterren ingekleurd.

Ik ben freelancer, heb dus het auteursrecht op het stuk en geef u hierbij toestemming voor doorplaatsing op deze manier.’

 

Maar veel leuker is het natuurlijk om de recensie van Broeder Gilbert uit de Abdij Maria Toevlucht weer te geven – waaruit blijkt hoe subjectief recensies zijn (ook al suggereert Trouw objectiviteit):

 

‘Vlammend Paradijs’ is een schitterend boek. Dat een pastor met zoveel openhartigheid en poëzie kan schrijven over zijn jonge leven in de wilde jaren ’60 en ’70 heeft mij in mijn ziel gepakt. Menig maal waande ik mij te wandelen in het aards paradijs van vóór de zondeval en hoorde ik de zang van het Hooglied. Maar ook de tussenliggende gedeelten zijn van een directheid en intensiteit die ontroeren. Een pastor die met zoveel humor en tegelijk met zo’n mystieke bevlogenheid de moeizame weg kan beschrijven waardoor hem het geschenk van de liefde ten deel viel is meer dan een kunstenaar. Het veronderstelt een heel proces van ontlediging. Het heeft met nederigheid te maken. Zo’n pastor zal zeker ook de weg vinden in de rimboe van de moderne theologie. Pastor zijn in deze tijd: Wim Jansen heeft het geleerd van zijn geduldige en wijze vader, die nog de koeien molk met de hand, maar vooral van de oprechte relatie met zijn soulmate. Ja, ‘Vlammend Paradijs’ vlamt in menig opzicht. Het is dan ook een boek, weliswaar bescheiden van vorm, dat mij van het begin tot het einde heeft geboeid, ontroerd en geïnspireerd. En … op zijn tijd heeft het me ook heerlijk doen lachen.’

Broeder Gilbert Langerwerf

 

 

 

Adieu Kerst

Ziezo, het vreselijkste van alle christelijke feesten zit erop. Ik heb nu dan ook mijn Adventspreek ‘Roodkapje en de ‘lone’ wolf’ alsmede mijn Kerstmeditatie op de site gezet. Hopelijk mijn laatste Kerstpreek. Niet dat ik het hoofd neer wil leggen – hoewel de generatiegenoten om mij heen een voor een weg lijken te vallen – maar ik hoop over anderhalf jaar met emeritaat te gaan en vanaf volgend jaar geef ik mijzelf het cadeautje van een vrije Kerst!

De opgefokte sfeer van  obligate gezelligheid en religieus consumentisme staat me al mijn hele predikantenbestaan tegen. Ja, dit heeft verdacht veel weg van een tirade. Het moet er maar eens uit na jaren van groeiende tegenzin.

Ook Oud en Nieuwjaar vind ik tenenkrommend, maar dat geschreeuw ontvluchten we al jaren. Dit geschreven hebbend op de valreep voor ons vertrek naar de Ardennen wens ik ieder niettemin een mooi 2014.

even bijpraten voor kerst

Schandalig lang blog niet bijgewerkt. Terwijl er toch van alles gebeurd is. Wat betreft Vlammend Paradijs: reacties blijven binnendruppelen, rustig aan maar gestaag. Ik overdrijf niet: van positief tot heel positief. Bij sommige mensen, van wie je reactie zou verwachten, radiostilte. Ik vrees dat de thema’s van zowel erotiek als depressie - en vooral de openheid daarover - sommigen een ongemakkelijk gevoel bezorgen. Je kunt ook zeggen: schijterigheid.

Behalve de positieve recensie in de PZC ook nog een op de website van de VVP, helaas eenzijdig gefocust op de erotiek (alsof die hele existentiële crisis er niet in voorkomt). De recensent spreekt zelfs van ‘misschien wel het eerste theologische boek waar je rode oortjes van krijgt’. Als dat zo is ben je toch echt niet veel gewend… Gewoon niet goed gelezen wellicht.

Waar ik meer van verwacht is het in januari op handen zijnde interview over het boek met Lisette Thooft voor Volzin. 

Verder in de persoonlijke sfeer verdriet om overleden goede vriend Marius in Enschede. Na Kerst zal ik de uitvaart doen. Een voorrecht om te doen maar ook zwaar.

Bij preken de bijzondere doopdienst in Delft geplaatst: de Irakese vluchteling Gahlid. Binnenkort plaats ik ook de Adventspreek Roodkapje.