Seksualiteit

Seksualiteit is vooral in de puberteit een verwarrende, dominante kracht. Tegelijk kan het je in een veld vol opwindende verrassingen voeren. In principe is het mooi – en niet slecht. Binnen de liefde kan het uitgroeien tot een Godsgeschenk. Een vuur waarin het goddelijke zelf mee komt.

Dat is wat ik in Vlammend Paradijs heb beschreven. Ik begrijp maar niet wat dat met pornografie te maken zou hebben…

Over pornografische dominees en Happinez en zo…

Een collega meende op facebook tegen een lezing over mijn mooiste boek, Vlammend Paradijs, te moeten fulmineren. Hij zette het in de meest afzichtelijke bewoordingen (projectie?) weg als pornografie en riep zijn geloofsgenoten op niet naar de lezing te gaan: een christen hoort daar niet te zijn. Het werd door de PZC overgenomen. Zo gaan die dingen.

Ik voelde mij niet beledigd maar bezoedeld. Alsof iemand een mooi geschilderd naakt als schunnig betitelt. Lofprijzing van de erotiek die door iemand wordt neergehaald als schuttingtaal. Het zegt alles over het brein van de persoon zelf. Ik heb er dan ook niet publiekelijk op gereageerd. Vond het dat niet waard. Alleen hier wil ik er wel even melding van maken. Vooral tragisch voor de persoon zelf.

Verder heb ik de meditatie Happinez op de site Preken toegevoegd.

Zo gaan we vrolijk de lente tegemoet. De lucht is ‘s morgens al vol vogelgeluiden.

Soms lopen dingen anders…

Ik had allang van tevoren mijn diensten in januari, zowel in de Koorkerk als in Delft, ingepland. Het zou over geluk gaan. Titel: ‘Happinez’. Maar rond nieuwjaar stuurde Frits uit Polen, een Nederlander die een teruggterokken leven leidt op het Poolse platteland en met wie ik ooit mailcontact kreeg n.a.v. mijn boek ‘Voorbij de leegte’, mij zijn nieuwjaarsreflectie. Die maakte zoveel indruk op mij dat ik ’m, uiteraard met Frits’ instemming, heb omgewerkt tot meditatie. Die heb ik nu op de pagina ‘Preken’ geplaatst.

Soms lopen dingen anders. ‘Happinez’ komt later.

Vorige week mocht ik een inleiding houden bij de presentatie van het boek van Jan Brussee, lid van de Koorkerk en kerkenraadslid, over John Robert Seeley. Mooi om te doen, die vrijzinnig/mystieke ‘krenten uit de pap’ laten proeven. Feitelijk een theologie van de liefde, van een historicus uit de 19e eeuw nota bene! Die inleiding heb ik bij ‘Lezingen’ geplaatst.

Verder vandaag een stuk in Trouw gepubliceerd over dat onzinnige onderzoek naar atheïsten, theïsten, agnosten en ietsisten. Ook dat heb ik geplaatst, bij ’Artikelen’.

Hoe dan ook lengen de dagen. Dat is het belangrijkste.

Mijn vermoedelijk laatste kerstpreek, met Gerard Reve…

Dat klinkt nogal dramatisch… maar is het niet. Als ik na de zomer 2015 met emeritaat ga blijf ik in de Koorkerk nog ‘light’ dingen doen, maar wat ik niet meer van plan ben is voorgaan in kerstdiensten. Daaraan hebben me altijd te veel verplichtingen vast gezeten. Omdat een mens nooit ‘nooit’ kan zeggen (stel je voor dat er plotseling een collega ziek word of zo) houd ik de deur nog op een kiertje in het woord ‘vermoedelijk’, maar mijn intentie is toch echt om met kerst vrij te zijn.

Daarom vandaag - tweede kerstdag: uitbuikdag – mijn laatste kerstpreek op de site gezet: het kerstevangelie verbonden met een fragment uit De Avonden, het ‘kerstverhaal’ van Gerard Reve. Thema: Wiedewiedewiet sjieng boem…

Tohoewavohoe

Dit zijn ze dan weer, de door mij zo verafschuwde donkere dagen. Maar één ding levert dit jaargetijde wel op: prachtig licht in pastelkleuren – tenminste als het niet regent uit een grauwe lucht, zoals vandaag. Gistermorgen vroeg, op weg naar Delft, zag ik het licht worden.vanuit de trein. Het daagde letterlijk in het oosten, richting Brabant. Vanuit een dieproze rivier aan de lage hemel rees de zon omhoog, een messcherp getekende cirkel, heel groot en blinkend en van rood goud.

Van dit soort momenten leef ik.

Mijn ‘Adventsdienst’ – tohoewavohoe – vandaag geplaatst. Op naar kerst maar weer. En daarna de terugkeer van het licht!

Geraniums en vijgenbomen en tatjespap…

In de aanloop naar mijn emeritaat volgend jaar begin ik al dingen af te bouwen. Met het oog op de geraniums waarachter ik hoop te gaan zitten… of de vijgenboom waaronder ik in de zomer vaak hoop te liggen!

Om te beginnen ben ik niet langer beschikbaar voor rentapriest. Niet dat er zoveel gebruik van werd gemaakt: de meeste mensen, bruidsparen vooral, wisten mij op persoonlijke titel te vinden. Maar ook daar wil ik mee stoppen. Ik heb mij misschien net iets te vaak moeten uitrekken bij mijzelf vandaan in het ‘religieuze ceremoniemeesterschap’.

Alle aanbod van huwelijksdiensten, uitvaartbegeleiding alsmede de tarieven heb ik dus uit het menu gehaald. Het heeft nooit echt goed gevoeld om geld te vragen voor dingen die ik van nature voor mensen wil doen, met name een luisterend oor zijn. Mensen die mij ‘nodig hebben’ weten me toch wel te vinden. Deze, mijn website, heeft voortaan alleen nog die functie: informatie over mijn publicaties en persoon – en mogelijkheid tot contact.

Tenslotte: nieuwe preek toegevoegd over andere, meer vrijzinnige kijk op ‘avondmaal’. Thema: tatjespap. Ra ra…

Superklein kruistochtje tegen verplatting plus update publicaties

Licht rumoer in Trouw n.a.v. mijn artikel over de Bijbel in Gewone Taal. Mijn verhaal werd opgevoerd in de cartoon ‘Anton Dingeman’ van Pieter Geenen, verder een paar kritische brieven en een instemmend geluid van Nuweira Youskine in haar column. Ik begrijp de tegenargumenten heel goed, maar van mijn kant – taalliefhebber – vond ik het nodig om een tegenwerping te maken tegen de zoveelste vervlakking in vertalingen. Wat mij het meest stoort is het feit dat vertalers net doen of mensen die de bijbel niet kennen achterlijk zouden zijn, dat zij een bepaald ‘taaleigen’ niet zouden snappen. Door de ruif al te laag te hangen doe je mensen geen recht.

Dit artikel heb ik nu op de site geplaatst, en ook nog de lezing over anatheïsme van vorig jaar plus de meditatie ’Op de stoel van God?’.

Rest mij alleen om te melden dat de herfst nu echt begonnen is en dat ik mijzelf dus maar van de straat houd door nogal wat lezinkjes hier en daar.

Laatste updates

Na een redelijk mooie zomer – qua weer! – glijden we nu de herfst in. Oktober alweer. Maar het blijft nazomeren. Ik koester mij zo lang mogelijk in de zon.

Komend najaar een paar lezingen te gaan over ‘Vlammend Paradijs’: 26 oktober Enschede, 9 november Akersloot en 27 november de Zeeuwse Bibliotheek in Middelburg.

Verder geniet ik nog steeds van de prettige sfeer in Delft en de ruimte en waardering die ik in de Koorkerk krijg. Nietemin hoop ik over een jaar met emeritaat te gaan.

Mijn boek daarover heb ik net afgerond. Werktitel: Dominee zoekt God.

 

Op deze site heb ik zojuist een nieuwe meditatie geplaatst: Alfred J. Kwak en de zomer van 2014. Want het was me het zomertje wel! De duivel schijt altijd op een grote hoop, ook in de tijd – zo bleek maar weer eens.

Zo, blogje weer bijgewerkt.

Vakantie

Ik heb zojuist mijn laatste dienst/preek/meditatie op de site gezet: Protestbrief van Noach aan God. Aanleiding was een leuk boekje dat ik te lezen kreeg: Om acht uur bij de ark. Over drie pinguïns waarvan er twee aan boord van de ark mogen. Een dilemma… Een verhaal waarin wordt gespeeld met dat aloude zondvloedverhaal, grappig maar ook indringend. Het boekje bracht me op het idee waar ik al langer mee rondloop: Dat het zondvloedverhaal in wezen zo’n vreselijk verhaal is… terwijl het altijd zo lief en kleurig wordt afgebeeld in kinderbijbels. En ook nog als goed nieuws! Nota bene, is het goed nieuws dat er een gezin wordt gered terwijl de rest van de mensheid verzuipt?

In de vieringen heb ik ook teksten gebruikt uit de Koran en het Gilgamesj-epos: een zondvloedverhaal met een heel andere boodschap…

 

Afgelopen week veel positieve reacties op mijn boekjes gekregen, zowel op ‘Waar ben je nu?’ als ‘Boerenkind’ als ‘Vlammend Paradijs’. Altijd prettig om te vernemen, zeker als er elke dag zo’n berichtje binnenkomt.

En nu: vakantie!

Geplaatst: Een vrouw met een baard

Conchita Wurst, de winnaar/winnares van het decadente songfestival bracht me op het idee om op zoek te gaan naar de vrouwelijke component van het goddelijke. Die vond ik in androgyne godenbeelden – nota bene mannen met borsten en vrouwen met baarden – en in de oude traditie van Sophia, de ‘vrouw van God’. Maar ook in het Pinksterverhaal, in de metafoor ‘Geest’. Vandaar dat ik dit thema zowel in de Pinksterdienst in de Koorkerk als in de dienst op zondag Trinitatis (Vader, Zoon en Geest) in Delft kon gebruiken.

Vandaag deze meditatie op de site gezet.

 

Dit verhaal had de vrouw in mijn geboortedorp moeten horen, die een ’kweene’ werd genoemd en een eind aan haar leven maakte… Zie verder de preek ‘Een vrouw met een baard’.