Korven met honing – 30 augustus weer voorgaan

Met Pinksteren werd ik de woestijn in gedreven.

Tot mijn verwondering werden daar waterbronnen voor mij geopend en korven met honing.

Het is nu tijd om terug te keren naar de markt.

 

 

Zie de dagboekfragmenten (toch nog) over ‘Alles is God': Hartig dagboek VII (onder Publicaties/Preken)

 

Volgende week zondag, 30 augustus, hoop ik weer voor te gaan in de Koorkerk.

Met een prachtige tekst van Jan van het Kruis over de liefde en de eenzaamheid van God.

In deze bijzondere dienst mag ik het huwelijk inzegenen van onze Belgische vrienden Karel en Guy.

 

Laatste redactieronde van Dominee zoekt God achter de rug. Omslag wordt wellicht ‘Impression soleil levant’ van Monet, een van mijn lievelingsschilderijen – vanwege het licht, sowieso bij Monet..  

In oktober, bij mijn emeritaat, de presentatie door Jeannette van den Beukel.

 

 

Toch nog een paar slotakkoorden?

Misschien wat snel maar toch nog een paar laatste (?) fragmenten toegevoegd (onder Hartig dagboek VI, Publicaties/Preken). Ik denk dat ze cruciaal zijn qua uitkomst van alles wat mij is overkomen. Natuurlijk kan ik niet uitsluiten dat er nog wat komt, maar ik heb de indruk het echte slotakkoord te naderen. Deze fragmenten geven in ieder geval het wezenlijke weer.

Het zou zomaar kunnen dat deze teksten de basis gaan vormen voor een nieuw boek onder de titel ‘Genees mijn hart’.

Zoiets?

Wie weet.

Van de woestijn terug naar de markt?

Zoals beloofd de nieuwe dagboekfragmenten (Hartig dagboek V, weer onder Publicaties/Preken). De rariteiten van dit pittige zomertje beginnen op hun plek te dwarrelen, te bezinken, ook al weet ik nog niet hoe dit alles af gaat lopen. Ik voel me fysiek wel vooruitgaan maar nu en dan valt het me zwaar tegen dat ik bepaalde dingen niet meer/nog niet (??) kan. Van het plukken van de vijgen bijvoorbeeld, een klusje dat ik vorige jaren moeiteloos achter elkaar deed, was ik nu na een half uur al kapot. Daar baal ik dan weer van! Gaat het ooit nog herstellen in die zin, dat het een beetje in de buurt komt van wat ik kon?

Tegelijk weet ik hoe ongeduldig ik ben! En dat ik daar niet mee bezig hoef te zijn. Ik mag daarentegen juist leren leven met de onzekerheid. Dat is namelijk de reële situatie waarin mensen verkeren, ook als ze niet ziek zijn. Valt me nog niet mee, maar ook dat is oefening, precies zoals ik onlangs heb ontdekt. Zie mijn nieuwe dagboekfragmenten. Met een slotakkoord over de wijsheid van Williges Jäger.  

Ben zelf erg benieuwd of dit de laatste zullen zijn die ik op de site zet…? Ik ben geloof ik zo langzamerhand wel uitgereflecteerd. Vanuit de ontvangen ervaring van verdieping – een forse toename van Godgehalte, zal ik maar zeggen – en het ernst maken met de contemplatie is het nu tijd om dit alles te integreren in het gewone leven.

Van de woestijn terug naar de markt.

Voor de goede orde

Deze weken, revaliderend van mijn hartinfarct en daarbij opgelopen stressstoornis, heb ik heel veel gehad aan LEZEN. Over de stilte en het belang van contemplatie bij Miek Pot. Over het loslaten van mijzelf en het GOD worden van God bij Meister Eckhart. Over de bijna doodervaring en het niet-ik bij Annette Herfkens (met een mooi citaat van Einstein over de illusie van de individualiteit). En nu komt alles mooi samen in het gedachtegoed van de mysticus en zenmeester Williges Jäger. Daarin valt alles op zijn plek wat ik deze zomer aan verdieping heb ontvangen.

Voor de goede orde: mijn dagboekfragmenten heb ik bij gebrek aan beter maar op mijn prekensite gezet, maar het zijn natuurlijk geen preken! Binnenkort hoop ik wel weer ‘echte’ preken te plaatsen – als mijn herstel zich voortzet.

Ik zal binnenkort – wellicht nog één keer – wat dagboekfragmenten als ‘Hartig dagboek’ weergeven.

Nieuwe dagboekfragmenten

Mooie zomerse dagen. Elke morgen nog zoeken naar mijn nieuwe evenwicht. Ik durf me soms nog niet over te geven aan de rust die ik ervaar in God. Ja, dat klinkt vroom. Misschien helpt het als ik mijn favoriete fragment van Etty Hillesum hier weergeef:

‘Dat allerdiepste en allerrijkste in mij, waarin ik rust – dat noem ik God.’

 

Dat bedoel ik. In de nieuwe dagboekfragmenten ook citaten uit Turbulentie, het indrukwekkende boek van Annette Herfkens. Veel aan gehad. Zelf heb ik geen bijna doodervaring gehad, maar achteraf, met terugwerkende kracht, ook weer wel.

Zie Hartig dagboek IV – onder Publicaties/Preken.

Update van de lijder

Het is een pittig zomertje. Alsof een hartinfarct op zichzelf nog niet genoeg is blijkt nu dat ik een heuse stressstoornis (tegen PTSS aan) heb opgelopen. Volgens de psycholoog van de revalidatie althans. Het vreemde rillen ‘s nachts, de onrust in lijf en ziel, de angst… Het moet te maken hebben met de beklemmende ervaring tijdens de tweede dotterbehandeling half juni, toen het even mis ging en ik in gedachten al afscheid nam (waar ik toen laconiek op reageerde). Ik krijg nu behalve de fysieke revalidatie ook een therapie tegen die stressstoornis.

Dat alles neemt niet weg dat ik een intense verdieping onderga. Ik mediteer veel dieper dan voorheen en ik zoek het alleen zijn. Soms onderga ik in mijn onrust een enorme rust.

Vandaag heb ik een aantal dagboekfragmenten op de site gezet (Hartig dagboek III) waarin dat alles wordt beschreven. Voor de geïnteresseerden. Bij Publicaties/Preken

Things have changed – vooral inzake God. Ik kan niet anders zeggen. Ook in mijn boek, Dominee zoekt God, dat komend najaar verschijnt, ben ik tijdens mijn laatste redactieronde nog wezenlijk dingen aan het veranderen.

‘Zomerlicht’ ingevoerd

Nu volop aan het revalideren. In de ‘zorgboulevaart’. Ik ben er nog lang niet. Voel me geestelijk goed, meer ‘verdiept en verstild’, maar terwijl ik relaxt ben, bijvoorbeeld ‘s nachts als ik wakker word, begint mijn lijf ineens vanuit het niets te trillen. Het kan haast niets anders dan een naschok zijn.

Zie mijn ‘hartig dagboek’, dat ik binnenkort weer zal aanvullen.

Vandaag heb ik de meditatie van afgelopen zondag op de site gezet: Zomerlicht.

Dagboek op ‘Preken’ gezet

Het lijkt allemaal wat rustiger te worden. Fysiek gaat het beter en ik ben nu ook begonnen met de revalidatie. Een lang en intensief traject! As. zondag hoop ik voor het eerst weer voor te gaan, zij het voor de zekerheid samen met een collega. Zal wel emotioneel worden. Het meeleven van zowel Delftenaars als Koorkerkers is hartverwarmend! Hoe staat het er verder voor?

Ik merk dat ik niet ‘de oude’ meer ben of nog wil zijn. Onmiskenbaar heb ik meer behoefte aan verdieping en verstilling. Ik schrijf me daar naar toe in mijn dagboek. Ik filosofeer onder meer over het omgaan met gevoelens, verdriet maar vooral angst natuurlijk, hoe ik het ‘hiernamaals’ zie en het verlangen naar God – dat merkwaardige gat in mijn hart. Die rare mystieke tic waardoor ik mij zo vaak een buitenbeentje voel in mijn omgeving. En overigens ook in de kerk. .

Omdat ik het niet zo geschikt vind om dagboekfragmenten op dit blog te plaatsen heb ik ze ondergebracht bij ‘Preken’ (Onder Publicaties). Het zijn immers haast preken en ik zal gedeelten daaruit zeker ook gebruiken in preken – dat weet ik nu al.

Wie dus mijn reflecties op wat mij is overkomen wil volgen weet waar hij/zij moet zijn.

Voor de geïnteresseerden: zie hieronder

Hieronder heb ik een aantal dagboekfragmenten geplaatst van de laatste dagen. Flarden verwerking van mijn infarct, overwegingen over dood en God en het zoeken van een nieuw evenwicht. Voor wie het interessant vindt om te lezen. Ik denk dat er waardevolle gedachten in staan, met name over het perspectief voorbij de dood en over de beleving van God.

Maar nu stop ik daar ook maar mee. Het evenwicht waarnaar ik qua gevoelsbeleving nog op zoek ben ken ik rationeel al lang. Ik heb het ook – toevallig of niet – precies zo in mijn nieuwe boek Dominee zoekt God beschreven: Leven in de contemplatie op de dood en mezelf loslaten, loslaten, loslaten in de liefde. Vanuit dat perspectief het leven, bij de dag en zo intens mogelijk, tot mij nemen.  

 

Vervolg ‘Hartig dagboek’

Ik ga je nu even aandacht geven, mijn donkere zuster op de achtergrond. Je huilt om de pijn die ons lichaam is aangedaan. Om de schrik die ons overviel. Om de nabijheid van een afscheid.

Je bent er niet voor niets. Je bent er om de eindigheid van ons bestaan te betreuren. Om het verdriet een plaats te geven.

Jij bent niet mijn enige zuster. Er woont ook een lichtengel in mij. Zij laat me de andere kant zien. Zeg maar de Godkant. Ik zie jullie allebei. Maar  vooral nu mag ik jou niet verwaarlozen. Anders zul je zeker later je gram halen – en dan veel grimmiger. Dat heb ik talloze malen gezien bij mensen die hun verdriet wegdrukten.

Ik kijk je in de ogen en laat goed tot me doordringen wat ons lichaam heeft meegemaakt en wat jij hebt doorstaan.

Ik druk je aan mijn borst.

Laat je maar gaan.