Preek Emmaüsgangers in relatie tot Hubert Lampo ingevoerd

Al heel mijn leven heb ik iets willen doen met De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo in relatie tot het verhaal van de Emmaüsgangers. De raadselachtige sfeer in dat boek heb ik altijd geassocieerd met dat prachtige, beeldende verhaal van Lukas. De harten die branden… een knipoog naar het Hooglied. De vreemdeling als archetype in de menselijke ziel die de zaak in vuur en vlam zet. 

Nou ja, hij staat er nu op.

Paaspreek geplaatst: Van Osiris en Isis tot Paulus

Het zal wellicht mijn laatste Paaspreek ooit zijn… Wat klinkt dat dramatisch. Nee, ik ben nog niet van plan dood te gaan - hoewel vriend Hein zich van mijn plannen niets zal aantrekken – maar ik sluit mij aan bij de klacht van veel collega’s: ik heb zoveel jaren iets nieuws moeten verzinnen rond diezelfde verhalen dat ik blij ben dit niet meer te hoeven. Gewoon genieten van die mooie opstandingsverhalen zonder er iets mee te moeten! Als ik voorga na mijn emeritaat – wat de bedoeling is – dan vermijd ik de hoogtijdagen.

Ik denk overigens dat ik flink heb uitgepakt met deze laatste Paaspreek. Het is een samenvatting geworden van hoe ik de laatste jaren ben gaan denken over opstanding. Beginnend bij de mythe van Osiris en Isis, via het joodse opstandingsgeloof van de Makkebeeën en de farizeeën kom ik uit bij het sobere bericht van Paulus: Jezus staat niet op als een levend lijk, maar verschijnt aan hem als een stem. Een geestelijke, innerlijke  ervaring. Een geloofservaring dus. Niet meer en niet minder! 

Het is in de kerkgeschiedenis verschrikkelijk uit de bocht gevlogen, dat opstandingsgeloof, tot en met ‘de wederopstanding des vleses’ aan toe…

Bijna Pasen

Het is stormachtig, maar onmiskenbaar de lentegeluiden en het licht. Tijd om mijn allerlaatste Palmzondagdienst te plaatsen. Jaren achtereen over die ezel met Jezus erop. Een wonder dat het toch altijd weer gelukt is om een nieuwe invalshoek te vinden. Deze keer de verhalen van andere profeten rijdend op een dier, zoals Lao Tzu op de os… En mooie teksten van Lao Tzu…

Belangrijkste zinnen: de ezel redt het verhaal / alleen zelfspot kan religie redden / alleen humor kan het heilige redden – in deze idiote wereld.  

Vrolijk Pasen: ook daar weer een nieuwe invalshoek gezocht, maar dat komt volgende keer.

Bert Keizer: vindt God het lijden prettig?

Ik heb mijn laatste preek ingevoerd, geschreven n.a.v. een column van Bert Keizer. Over protestantse artsen die bij terminale patiënten een lagere dosering pijnstillers zouden geven om het lijden nog wat te verlengen, want ‘dat vindt God prettig’. Of de feiten en de getallen kloppen weet ik niet maar ik zag er een aanleiding in om te filosoferen over God en het lijden. Met een mooi citaat van Meister Eckhart.

Monnikenwerk en veel zon

Vandaag in de papieren PZC Monnikenwerk een drie vrageninterview over het ‘pornografische brandje’ dat een collega heeft aangestoken n.a.v. Vlammend Paradijs. Mooi dat ik iets mocht vertellen over de schoonheid van erotiek (Hooglied, middeleeuwse mystiek en soefisme). Het interview is uiteraard ook digitaal te lezen op de site Monnikenwerk PZC.

Volgende week zal ik mijn preek over ‘het lijden’ (in de visie van Meister Eckhart) op mijn eigen site plaatsen.

Voorts: veel zon gezien en genoten deze week. Ik neem nu en dan een voorschot op mijn emeritaat…

Seksualiteit

Seksualiteit is vooral in de puberteit een verwarrende, dominante kracht. Tegelijk kan het je in een veld vol opwindende verrassingen voeren. In principe is het mooi – en niet slecht. Binnen de liefde kan het uitgroeien tot een Godsgeschenk. Een vuur waarin het goddelijke zelf mee komt.

Dat is wat ik in Vlammend Paradijs heb beschreven. Ik begrijp maar niet wat dat met pornografie te maken zou hebben…

Over pornografische dominees en Happinez en zo…

Een collega meende op facebook tegen een lezing over mijn mooiste boek, Vlammend Paradijs, te moeten fulmineren. Hij zette het in de meest afzichtelijke bewoordingen (projectie?) weg als pornografie en riep zijn geloofsgenoten op niet naar de lezing te gaan: een christen hoort daar niet te zijn. Het werd door de PZC overgenomen. Zo gaan die dingen.

Ik voelde mij niet beledigd maar bezoedeld. Alsof iemand een mooi geschilderd naakt als schunnig betitelt. Lofprijzing van de erotiek die door iemand wordt neergehaald als schuttingtaal. Het zegt alles over het brein van de persoon zelf. Ik heb er dan ook niet publiekelijk op gereageerd. Vond het dat niet waard. Alleen hier wil ik er wel even melding van maken. Vooral tragisch voor de persoon zelf.

Verder heb ik de meditatie Happinez op de site Preken toegevoegd.

Zo gaan we vrolijk de lente tegemoet. De lucht is ‘s morgens al vol vogelgeluiden.

Soms lopen dingen anders…

Ik had allang van tevoren mijn diensten in januari, zowel in de Koorkerk als in Delft, ingepland. Het zou over geluk gaan. Titel: ‘Happinez’. Maar rond nieuwjaar stuurde Frits uit Polen, een Nederlander die een teruggterokken leven leidt op het Poolse platteland en met wie ik ooit mailcontact kreeg n.a.v. mijn boek ‘Voorbij de leegte’, mij zijn nieuwjaarsreflectie. Die maakte zoveel indruk op mij dat ik ’m, uiteraard met Frits’ instemming, heb omgewerkt tot meditatie. Die heb ik nu op de pagina ‘Preken’ geplaatst.

Soms lopen dingen anders. ‘Happinez’ komt later.

Vorige week mocht ik een inleiding houden bij de presentatie van het boek van Jan Brussee, lid van de Koorkerk en kerkenraadslid, over John Robert Seeley. Mooi om te doen, die vrijzinnig/mystieke ‘krenten uit de pap’ laten proeven. Feitelijk een theologie van de liefde, van een historicus uit de 19e eeuw nota bene! Die inleiding heb ik bij ‘Lezingen’ geplaatst.

Verder vandaag een stuk in Trouw gepubliceerd over dat onzinnige onderzoek naar atheïsten, theïsten, agnosten en ietsisten. Ook dat heb ik geplaatst, bij ’Artikelen’.

Hoe dan ook lengen de dagen. Dat is het belangrijkste.

Mijn vermoedelijk laatste kerstpreek, met Gerard Reve…

Dat klinkt nogal dramatisch… maar is het niet. Als ik na de zomer 2015 met emeritaat ga blijf ik in de Koorkerk nog ‘light’ dingen doen, maar wat ik niet meer van plan ben is voorgaan in kerstdiensten. Daaraan hebben me altijd te veel verplichtingen vast gezeten. Omdat een mens nooit ‘nooit’ kan zeggen (stel je voor dat er plotseling een collega ziek word of zo) houd ik de deur nog op een kiertje in het woord ‘vermoedelijk’, maar mijn intentie is toch echt om met kerst vrij te zijn.

Daarom vandaag - tweede kerstdag: uitbuikdag – mijn laatste kerstpreek op de site gezet: het kerstevangelie verbonden met een fragment uit De Avonden, het ‘kerstverhaal’ van Gerard Reve. Thema: Wiedewiedewiet sjieng boem…

Tohoewavohoe

Dit zijn ze dan weer, de door mij zo verafschuwde donkere dagen. Maar één ding levert dit jaargetijde wel op: prachtig licht in pastelkleuren – tenminste als het niet regent uit een grauwe lucht, zoals vandaag. Gistermorgen vroeg, op weg naar Delft, zag ik het licht worden.vanuit de trein. Het daagde letterlijk in het oosten, richting Brabant. Vanuit een dieproze rivier aan de lage hemel rees de zon omhoog, een messcherp getekende cirkel, heel groot en blinkend en van rood goud.

Van dit soort momenten leef ik.

Mijn ‘Adventsdienst’ – tohoewavohoe – vandaag geplaatst. Op naar kerst maar weer. En daarna de terugkeer van het licht!