Hij kon het schrijven niet laten

Moest denken aan dat liedje van Wim Sonneveld: Zij kon het lonken niet laten…
De laatste weken toch weer veel meer aan het schrijven geslagen. Niets begrijp ik van die wonderlijke drang. Ik weet heus wel dat het gemist kan worden. Maar het blijft maar komen.
Ineens zat ik in het spoor wat mijn boek over bidden betreft. Waar gaat dat over? Niet zomaar bidden, maar bidden de religie voorbij, bidden voor ongelovigen, bidden als universeel menselijke mogelijkheid, bidden als levenskunst… iets in die sfeer dus. Heb nu de smaak te pakken en ruik de stal.
Daarnaast nog steeds bezig met jeugdverhalen – de tijd die ik deelde met mijn vader, 1950-1977 – en nu en dan een gedicht. In de PZC van 23 juli, bijvoorbeeld, ben ik aan de beurt voor de rubriek ‘Vers op zondag’.
En dan nog mijn columns voor Nieuwwij.nl
Diogenes de dominee staat op het punt van online komen.

 

Hoezo het contemplatieve leven?
Jazeker, toch wel.

 

Vandaag 1 juli, maar het lijkt wel herfst.
Niet klagen, prachtige juni gehad!

Zomer

Het is nu toch echt zomer.

Heerlijk, een feest van groen en licht en geuren.

En het contemplatieve leven…

 

Nu en dan een column op Nieuwwij.nl

En verhalen over vroeger aan het schrijven, maar mondjesmaat nog steeds.

Heb er niet meer zo’n behoefte aan en vind het niet meer zo belangrijk.

Vooral dat laatste is heerlijk.

Niettemin: kan het blijkbaar nog steeds niet laten.

 

Ook nu en dan nog een nieuw gedicht.

Nu net op de site bijgewerkt.

Intensivering van de stilte

De wereld bloesemt.

 

Zoon uit Chili, met squaw en indiaantje waren hier afgelopen maand.

Daar vooral mee bezig – en met andere kinderen/kleinkinderen.

Geen tijd voor, geen zin in blog.

 

Blog op Nieuwwij.nl veel gelezen.

Verder rustig aan het schrijffront. Werk gestaag aan paar grote projecten, een over bidden. Maar geen haast. Liever bid ik dan erover schrijven.

 

Dit was het voorlopig wel weer.

 

 

Een liefdevol 2017

Inmiddels een kleinkind rijker – in Chili, Emma Isabel – en een jaar verder.

 

Allemaal een liefdevol 2017!

Meer kan ik niet wensen.

Gelukkig Nieuwjaar – dat klinkt me te leeg. Gelukkig, wat is dat? Geluk is een bijproduct. Je kunt niet altijd gelukkig zijn. Maar in de liefde word je nu en dan geluk geschonken.

 

We gaan rustig verder met mediteren (niet de focus op geluk, maar op God/Liefde) en schrijven en nu en dan een lezing. Zoals volgende week in Gouda.

Best veel reacties (en positief) op Zingen aan de Styx. Afgelopen zaterdag – oudejaarsbijlage – uitgebreid interview in Friesch Dagblad.

 

Op Nieuwwij.nl mijn meest recente column:

http://www.nieuwwij.nl/opinie/waarom-mensen-nog-kinderen-willen-in-wereld/.

Dat was ‘m dan…

Afgelopen zaterdag 5 november presentatie Zingen aan de Styx. Met twee prachtige inleidingen, van mijn opvolger in de Koorkerk Ineke de Feijter (zie bij ‘Lezingen’) en de uitgever Jan de Vlieger. Gevoelig gitaarspel van zoon Emiel. Mooie middag.

Maar nu ben ik het ook wel zat. Al het vermoeiende gedoe eromheen. Heb aan de trouwe bezoekers beloofd dat dit mijn laatste publicatie is!

 

Eerste exemplaar opgedragen aan kleindochter op komst in Chili, waar ongeboren kinderen al een naam krijgen: Emma Isabel.

 

Zie recensies op de site van Skandalon (twee in de PZC).

Die van mijn Nieuwwij-collega Marianne van Waterschoot, zie de link hieronder.

Net bericht gekregen dat nota bene Friesch Dagblad langs komt…

 

http://www.nieuwwij.nl/opinie/alleen-omhelzing-was-vrij/.

 

Nazomer met Monet / Aankondiging presentatie ‘Zingen aan de Styx’

Heerlijke nazomer, het lage licht, zo zacht, verneveld.

Prachtig.

Het is de bedoeling dat de omslag van ‘Zingen aan de Styx’ die sfeer weergeeft – met een Seine-schilderij van, natuurlijk, Monet!

 

Zaterdag 5 november de presentatie in de Koorkerk.

Een inleiding van Ineke de Feijter, mijn opvolgster in de Koorkerk, en muzikaal/poëtische expressie samen met Emiel (hij speelt mooie nummers op de gitaar en ik draag enkele gedichten voor).

 

Hier de link van mijn laatste column op Nieuwwij.nl:

 

http://www.nieuwwij.nl/opinie/ik-noem-u-dus-geen-god-of-toch-wim-jansen/.

Poëziebundel in aantocht

Na lang wikken en wegen besloten om mijn ziekteperikelen van vorige zomer niet in prozavorm te publiceren maar in een poëziebundel. Ik heb veel gedichten geschreven over mijn crisis en intense Godsbeleving – beter in poëzie uit te drukken dan in een betoog. Daarnaast nog enkele oudere natuur en liefdesgedichten toegevoegd aan de bundel, die wellicht komend najaar bij Skandalon zal verschijnen. Voorlopige titel: De schoonheid Gods aan de Styx – poëzie in tijden van crisis.

 

Uiteraard heb ik nu die gedichten van de site weggehaald en alleen laten staan wat niet in de bundel terecht gaat komen.

 

Toch nog columns

Nogal wat spijtreacties gekregen op besluit om te stoppen met columns voor Nieuwwij.nl. Daarom overeengekomen met redactie om nu en dan een bijdrage te leveren, als het mij uitkomt. Heb daar – mijn behoefte aan stilte en eenzaamheid – meteen thema aan gekoppeld voor eerste terugkeercolumn: Heilzame eenzaamheid.

Zie hieronder de link:

 

http://www.nieuwwij.nl/opinie/heilzame-eenzaamheid/.

Laatste column Nieuwwij.nl / Adieu Facebook

Het hele Facebookgebeuren en de columns voor Nieuwwij.nl haalden me weg bij mijn rust. Het heeft mij meer misverstanden dan vriendschap opgeleverd. Ik ben er dan ook mee gestopt.

Als je Fb opent is het net alsof je een steen optilt: plotseling krioelt het daar van meningen en belangen. Een complete eigen wereld. Om gek te worden van de prikkels.

Voor anderen vast heel leuk, voor mij, zoekend de eenzaamheid en de stilte, een ramp.  

 

Hieronder de link van mijn laatste column voor Nieuwwij: God bestaat – ook als je het anders noemt.

 

http://www.nieuwwij.nl/opinie/god-bestaat-ook-al-noem-anders/.