De terugtrekkende bewegingen van een emeritus

Steeds meer de neiging om mij terug te trekken. Alleen nog maar behoefte aan stilte, de natuur, meditatie. God, zogezegd. Elke dag gaan we kijken naar de zonsondergang boven de Schelde, ook als er geen zon is…

Zelfs het abonnement op Trouw opgezegd. Ben het zat, de randstedelijke arrogantie, al die theologische meninkjes en kerkelijke nieuwtjes (zogenaamde nieuwtjes: over popliedjes in de kerk nota bene, lieten wij 20 jaar geleden al achter ons). Het is heerlijk om de dag te beginnen in het spoor van de rust van de nacht, zuiver, zonder meteen te worden besmet met voorspelbaar wereldnieuws en dingen waar je van alles van moet vinden. Ontkranten dus… want wil ook geen nieuwe krant.     

Schrijven lijk ik nog niet te kunnen laten (er komen nog altijd allerlei ideeën opborrelen) maar het is wel veel minder belangrijk geworden.  

Alles in mij drijft mij naar de contemplatie. Het is alsof een innerlijke gids me de weg wijst: dààr moet je zijn. En het voelt als thuiskomen.

 

De geplande lezingen van dit voorjaar, in Almelo, Ede en Bloemendaal laat ik doorgaan. En ik ga een nieuwe lezing schrijven over ‘Dronken van God’, mijn verhaal van afgelopen zomer. Dat is wellicht het enige wat ik nog zal doen, nu en dan een lezing in het land.    

 

 

 

Dit was het dan echt…

Gisteren afscheid genomen in de Koorkerk. De dienst – thema: Dronken van God (Spinoza) – heb ik nu op de site gezet. Het was hartverwarmend, in het bijzonder het persoonlijke afscheid van veel mensen. In ben dankbaar dat ik mijn ‘loopbaan’ (ben nooit met zoiets bezig geweest, vandaar de aanhalingstekens) zo heb kunnen voltooien, op de oudste en mooiste plek van Middelburg en in een gemeenschap waarmee mijn ontwikkeling precies matchte. Het was een korte periode, van nog geen drie jaar, en die ook nog getekend door mijn ziektes, maar getuige de emotionele reacties heb ik blijkbaar nog iets mogen betekenen. Opmerkelijk is toch dat daarbij mijn diensten het vaakst werden genoemd. Blijkbaar doet liturgie en doen preken nog iets met mensen…

Al met al ook van mijn kant: dank Koorkerk, voor de mooie jaren en het mooie afscheidslied.

En nu? Op naar een eerste vrije kerst sinds jaren! En dan echt de stilte en de ruimte in… 

 

Bijna zo ver… afscheid Koorkerk

Het is nu echt haast zo ver. Aanstaande zondag mijn afscheid. In principe mijn laatste dienst – hooguit een enkele gastpreekbeurt in de toekomst daar gelaten. Het thema is: Dronken van God.

Het is vervroegd, omdat de gezondheid niet optimaal is. En om voor te gaan moet je fit zijn. Redelijk hersteld van mijn hartperikelen kwam de spierreuma weer opzetten en nu is ook de tinnitus heftiger dan ooit. Het houdt een keer op. Ik kan er in het gewone leven goed mee omgaan, maar dan ook nog de diensten… Dat kan ik niet meer opbrengen. 

Het zal heel erg wennen zijn. Het staan voorin, de gebaren van devotie, het creëren van stilte, mijn witte toga en de stola’s – het is alles toch een wezenlijk element van mijzelf geworden. Tegelijk ben ik het niet. Het gaat om iets daaraan voorbij. Ik ga nu echt de stilte in. Ik ben er ook al heel lang aan toe.   

 

Twee diensten op de site geplaatst. De stilteviering van begin december en de roze Adventviering in Goes afgelopen zaterdag: Hoop in de wanhoop. Heel bijzonder om te doen.

Nu op naar het afscheid zondag.

Parijse aanslagen toegevoegd

Ik had aangekondigd te preken over ‘Bloem in november’, over het beroemde gedicht: Het regent en het is november…

Met ook een paar mooie teksten van Herman Hesse.

Maar de actualiteit van de Parijse aanslagen inspireerde mij om een preek van enkele jaren terug, over ‘De panda en de faraomier’ te renoveren en toe te spitsen op IS.

 

Veel volk in de dienst gisteren.

Veel mensen die aangeven het jammer te vinden dat ik over enkele weken echt stop.

Het is raar om te zeggen, ik heb het niet verdiend en ik ben er ook verbaasd over – maar ik kan er niet omheen en gisteren is het opnieuw bevestigd: er wordt veel van me gehouden in de Koorkerk. (ik weet ook heus wel van de mensen die dat bepaald niet doen en wie ik niet heb kunnen bieden wat ze graag hadden gewild)

Maar al met al kan ik zeggen: Wat ben ik een bofkont dat ik daar en zo mijn loopbaan af mag sluiten.

 

Op 6 december een stilteviering met als thema: Doe door niet te doen (Lao Tsu)

En op 20 december de afscheidsdienst met het thema: Dronken van God (naar Spinoza)

 

Spinoza: een mens, dronken van God

Afgelopen zondag mijn laatste gedachtenisdienst (Allerzielen) gehouden. Met veel obstakels want geluidsinstallatie was, weer eens, nu door een kortsluiting, ontoereikend voor de meeste mensen. Jammer, hoor. Maar goed, staat nu op de site onder de titel ‘What’s in a name?’ (Publicaties/Preken)

Het voorgaan kost mij sowieso meer moeite omdat ik steeds niet fit ben. Net opgekrabbeld van mijn hartperikelen komen de klachten van spierreuma weer op, waardoor ik op een hogere dosis prednison ben teruggezet. Het zit zo tegen dit jaar dat ik er bijna om moet lachen, in de orde van: vooruit maar, dat kan er allemaal nog wel bij na dit zomertje…

Tegelijk is zeuren en klagen het laatste wat ik wil. Wat me nu overkomt dringt me nog weer meer richting contemplatie. Ik ondervind veel steun aan Spinoza. Vandaar zijn tekst in de gedachtenisdienst.

Nu ik zo onzeker ben over mijn gezondheid heb ik besloten volgend jaar geen diensten meer te doen, ook niet in de Koorkerk. Dat betekent een vervroeging van mijn definitieve afscheid, namelijk 20 december dit jaar. Ook die dienst zal in het teken van Spinoza staan, met als thema wat van hem werd gezegd door de romanticus Novalis: dronken van God.

Die dronkenschap, dat is toch eigenlijk de drive van mijn predikantschap geweest.  

 

Dat was het dan – en nu: STILTE

Mooie dag gehad afgelopen vrijdag.

Goed verhaal Jeannette van den Beukel en eervolle typering van mijn stijl door uitgever Jan de Vlieger: vrolijke tevergeefsheid.

Veel mensen ook en sympathiek afscheidslied cantorij.

Een waardig afscheid gelijk, maar dat is het nog niet.

 

 

Zeer uitgebreid, integer opgeschreven verhaal en reusachtige foto in de PZC zaterdag, om beschaamd van te worden.

Nu wordt het wel weer eens tijd om de euforie en de adrenaline te laten zakken – en mijn ego te doen slinken.

Rust wil ik nu.

En stilte.

 

Ik heb de lezing van Jeannette en de impressie van zoon Hans uit Chili nu op de pagina ‘Lezingen’ gezet.

 

 

 

 

 

Nu echt met emeritaat

Eergisteren,10 oktober, was ik 65 jaar en drie maanden. Op die dag bereikte ik de pensioengerechtigde leeftijd (ik was niet jarig zoals nog veel mensen in de Koorkerk, niet op de hoogte van de nieuwe regels, dachten!)

Nu ben ik dus echt met emeritaat. In Delft volledig afscheid genomen, in de Koorkerk alleen het emeritaatsfeestje met de boekpresentatie van Dominee zoekt God as. vrijdag, omdat ik daar nog enige tijd in beeld blijf als gastvoorganger (wel emeritus!).

Op de site heb ik nu op de pagina ‘Over WJ’ de boel geactualiseerd. En toegevoegd dat ik mij voortaan focus op de stilte en de eenzaamheid.

En, o ja, ik heb de preek van gisteren reeds toegevoegd, over ‘Niets is, dat niet goddelijk is’, uit het gedicht ‘Narrenwijsheid’ van Van Schagen – en van Spinoza natuurlijk. Is alles echt goddelijk? Ook de shit in de wereld? Ik hoef die preek nu niet meer te bewaren tot ik ‘m ook in Delft heb gehouden…

Afscheid Delft: de mooist denkbare plek.

Het boek staat nu op de site vermeld…

Gisteren afscheid genomen in Delft.

De meditatie – God als gat –  met een mooie lezing van Joost Zwagerman, heb ik vanmorgen geplaatst: zie Publicaties/preken.

Wat was het een mooi en goed samenzijn. Maar ook heftig en emotioneel. Zeker na alles wat zich afgelopen zomer heeft afgespeeld.  

 

Opnieuw mij verwonderd over dit vreemde, bevoorrechte beroep van predikant.

Blijk je toch altijd weer in zoveel levens een bijzondere rol te hebben gespeeld.

Veel meer dan ik had ingeschat.

Het ontroerendste van alles:

In het afscheidsboek had een kind geschreven: ‘… en nu zal ik je in mijn hart bewaren – naast God.’

De mooist denkbare plek…

Dank, dank, dank allemaal!

 

Op naar het volgende evenement: de boekpresentatie vrijdag 16 oktober in de Koorkerk.

 

Bijna emeritus

Nu is het dan bijna zover: emeritaat. As. zondag 4 oktober neem ik afscheid in Delft. In Middelburg neem ik geen afscheid omdat ik nog regelmatig voorga, maar dan toch echt wel als emeritus. Het voelt vreemd.

Dit weekend verschijnt mijn Dominee zoekt God. Ben benieuwd naar de reacties. Op vrijdag 16 oktober vindt de presentatie plaats in de Koorkerk.

Met mijn gezondheid gaat het goed, maar ik ben nu en dan nog wel onzeker. Het kan er zomaar ineens insluipen. Aan een nieuw evenwicht en een nieuw perspectief moet ik wennen. In de stilte en de inkeer en de zelfrelativering is het te vinden. De luwte en de weldadige leegte die dan overblijven noem ik God.

Het wordt tijd mijn nieuwe boek op de site te plaatsen.

Poëzie bijgewerkt – boek bijna klaar

Op de poëziepagina heb ik de poëzie bijgewerkt. Met name in de ‘Nieuwe gedichten vanaf augustus’ is duidelijk te zien hoe ‘things have changed’.

As zondag 20 september ga ik weer voor in de Koorkerk. Thema: God als gat. Over het ‘Zwarte vierkant’ en het ‘Witte kruis’ van Malevitsj. En over de opmerkelijke uitspraken van Joost Zwagerman aan de vooravonden van zijn zelfgekozen dood. Over dit alles gaat het ook in mijn afscheidsdienst op 4 oktober in Delft.

Mijn boek ‘Dominee zoekt God’ is bijna klaar. Ik kan de voorkant nog niet plaatsen, maar dat zal ik zo spoedig mogelijk regelen (kan dat niet zelf namelijk).