Oekraïne: Oosters Orthodox Pasen

We zitten nu op een prachtige plek in de Ardennen, in een schandalig groot huis.

Met de hele clan, uitgezonderd één, door omstandigheden, nu dus 16 man sterk. 

Het is een feest om het enthousiasme van de kleinkinderen mee te maken!

Zoals het ook een feest was om afgelopen zondag het Paasfeest (een week later dan bij ons) van de Oekraïners mee te maken en voor te gaan in de viering.

Veel mooie reacties daarop gehad. 

Zie de link naar de column daarover in onderstaande rondzendmail.  

 

Lieve allen,
vanuit de Ardennen:
ook voor mezelf een aangrijpende viering afgelopen zondag, zo universeel, al die mensen, een bont gezelschap Oekraïners, elk met hun verhaal. 
Natuurlijk niet gepreekt maar wel een aantal ondersteunende teksten meegegeven, die ik in onderstaande column weergeef en toelicht. Verschijnt deze week ook op Nieuwwij. 
 

https://ongrond.nl/2022/04/een-hart-onder-de-riem-voor-oekraiense-vluchtelingen/

 
Wie de dienst alsnog wil bekijken: www.kerkdienstgemist.nl (Veere, Protestantse gemeente)
Hartelijke groet vanuit een prachtig Vieuxville,
Wim

Een soort Paaspreek?

Het blijft fascineren, die Paasverhalen.

Een kaartje dat we kregen met zo’n Paaswens dat er aan Jezus een soort hocus pocus was verricht prikkelde me tot dit artikel. 

Maar de inspiratie kwam voort uit mijn beleving van de liefde in deze levensfase, zo sterk – een dichtheid van energie.

Zoiets moet er aan de hand zijn geweest in de Hof van Arimathea. 

 

Verder: buddy voor Oekraïense vluchtelingen.

Communiceren is moeilijk maar de zegeningen van deze tijd in bv. Google Translate zijn zeer ondersteunend! 

 

Tenslotte: oncoloog verwonderd over sterke daling stoute waarden. 

Ik voel me ook verrassend energiek en vooral: overlopend van vreugde. 

 

Lieve mensen,

even doordenken over Pasen – op Volzin deze keer maar staat ook op Ongrond. 
Op Facebook reageerde iemand: dit soort verhalen miste ik nou in de kerk…
Aanradertje dus…;-)
 
 
Updates:
1. dank voor reacties op flaptekst (het zal de derde worden, met fragment van Eliane)
2. zijn nu ook buddy Oekraïense familie – handjes vol aan vandaag en komende week (opdat men weet dat we niet alleen maar achter de laptop zitten….)
 
Vrolijk Pasen!
Wim en Eliane

Prille liefde en ons gezamenlijke boek

Een opmerking tijdens een etentje ontlokte me deze column. 

De liefde gaat door, ook door de dood heen. 

Daar wordt soms cynisch op gereageerd.

Vandaar de column.

Daaronder de flaptekst van het boek dat Eliane en ik samen schreven en dat nu persklaar wordt gemaakt. 

 

Beste allen,

een aandoenlijk beeld van een verliefd, Oekraïens stel en de ervaring van een onverwoestbare God in mij… en een onbedoeld cynische vraag…
Korte column op Nieuwwij en Ongrond als aanloop naar gedicht uit Zingen aan de Styx.
 
 
Yes!
Ons boek is af en bij de uitgever:
TWEE ZWERVERS VERLIEFD – van pleisterplaats naar pleisterplaats. 
Afwisselend een hoofdstuk door Eliane en mij, de verhalen over onze zowel letterlijk geografische als geestelijke zwerftocht.
Van de zomer presentatie met feest – later meer info.
Zie in de bijlage (nog in Word) de voorkant en flaptekst.  
Hartelijke groet,
Wim
 
Hieronder de flaptekst: 

Eliane:

‘Ik had een problematische band met mijn moeder. Altijd voelde ik afstand en afkeuring. Ik was niet het kind met wie ze kon pronken. Dat heeft een grote invloed op mijn jeugd gehad. Vaak wilde ik in die tijd dat ik niet geboren was.

Maar op dit moment ben ik haar ontzettend dankbaar dat ze mij het leven heeft gegeven. Ik had het vroeger nooit geloofd, maar gelukkiger dan ik nu ben kan ik niet meer worden. Ik ben geboren om de liefde van mijn leven te vinden en die heb ik God zij dank gevonden. Dank je, mama! Dank je! (Ook al vond jij hem de verkeerde keus)’

 

Geen dag hetzelfde.

Om en om vertellen Wim en Eliane Jansen over hun zwervende leven samen. Twaalf keer verhuisd, van pleisterplaats naar pleisterplaats, om net als Etty Hillesum ‘een pleister op duizend wonden te willen zijn’. De avonturen als pastor/schrijver voor gewonde mensen, als leerkracht voor kwetsbare kinderen. Als open huis voor wie het nodig heeft.

 

Geen dag hetzelfde.

Maar ook een theologische zwerftocht. Een mystieke zwerftocht. De avonturen van een leven met God, in veel liefde en geluk, maar ook veel pijn, ziekte en dood. Het samen optrekken in het besef van de schoonheid en het mysterie van het aardse leven. De dankbaarheid.

 

Geen dag hetzelfde.

En over hun vurige liefde. De erotische avonturen van hun leven als minnaar en minnares tot in de ouderdom, het intense genieten als vader en moeder, opa en oma.

Geen dag hetzelfde.

 

Geen fundament, wel een ongrond

Column van collega-scribent voor Volzin inspireerde me tot onderstaande. 

En nog wat updates over ziekte in onderstaande rondzendmail.

En, o ja, nogal wat nieuwe gedichten op site Poëzie ge-update. 

 

Beste allen,

we moeten leven zonder fundament – aldus een vakbroeder in Volzin.
Klopt, soms wordt de bodem onder je voeten vandaan geslagen. 
Klopt ook niet, want ik ervaar toch altijd weer een ‘ongrond’.

Een aanrader, deze column 😉
Lees op z’n minst het mooie verhaal aan het slot.
 
 
Update gezondheid:
Nieuwe kuur lijkt aan te slaan – geen pijn meer en geen bijwerkingen!
 
Nu helaas wel positief getest op corona, zodat dienst In Zierikzee morgen niet door kan gaan.
Symptomen alleen zware verkoudheid. 
Geniet van de zon!
Wim 
 

Onverwoestbare Noorman…

Hoe ik mijn ziekte zie.

En einde als vervulling. 

 

Lieve mensen,

vandaag voor het eerst aan nieuwe, zwaardere kuur – afwachten maar weer.
Een van mijn oncologen (zie column) maakt zich overigens nog niet ongerust en zei zelfs: ‘Ik beschouw jou nog steeds als een onverwoestbare Noorman…’ 
Haha, mag ik dat leuk vinden?
 
Korte column met gedicht deze keer. 
 
 
Hartelijke groet,
Wim

Pacifisme…?

Ik kan mezelf haast niet bijhouden wat betreft artikelen en columns… 

Ik schrijf sneller dan ik zelf kan lezen…

Maar ja, er is ook zo ontzettend veel te schrijven.

Wat er in Oekraïne gebeurt…

Is het het allemaal waard?

Het overschaduwt mijn eigen ziekteperikelen. 

 

Lieve mensen,

wat verschrikkelijk allemaal wat er in de wereld gebeurt….
In dit artikel mijn gedachten over pacifisme en geweldloos verzet. 
Of vechten we ons dood? Onszelf en alle anderen?
Het zijn maar vragen. 
 
 
Komt wellicht ook op Volzin, maar verstuur ‘m nu maar meteen vanaf Ongrond. 
Hartelijke groet,
Wim

 

Bewustzijn als wonder

Het is menens met mijn kanker. Ik voel de pijn in mijn botten toenemen. Een nieuwe kuur komt eraan. Spannend! Gaat die nog wat doen? Mijn leven rekken bijvoorbeeld, Met kwaliteit…

Tegelijk zijn er de beelden en de intense gevoelens van liefde en vrede en God die mij in de nacht worden aangereikt. Beelden en ervaringen vanuit mijn ‘binnenkant’. Van achter mijn ogen.

Het is opmerkelijk dat ik juist in deze levensfase zoveel artikelen en boeken onder ogen krijg die gaan over het wonder van bewustzijn

Ik heb er een artikel/gedicht over geschreven en gepubliceerd op Ongrond en op Nieuwwij. Ook in relatie tot wat er nu in Oekraïne gebeurt. Waar de lezer vast en zeker mee worstelt.

 

Lieve mensen,

het is even een stukje lezen eer je bij het gedicht bent, maar ik denk dat jullie er in deze tijd veel aan kunnen hebben…Over de werkelijkheid van het innerlijk universum en het wonder van bewustzijn: Ik ervaar geweldige dingen. 
Op Nieuwwij deze keer.
 
 
Volgende week naar oncoloog voor nieuw behandelplan. 
 
Veel stof tot schrijven: ik beraam een artikel over al die slachtoffers, dat arme kapotgeschoten land – heeft terugvechten tegen zo’n overmacht wel zin? Over pragmatisch pacifisme en geweldloos verzet… (volgende week)
 
Veel vrede en liefde toegewenst allemaal,
Wim
 
 

 

Van primaire reactie naar empathie

Ach ach, dat arme Oekraïne.

Daarbij verbleekt de ernst, hoe naar ook, van mijn voortschrijdende ziekte en helaas toenemende pijn – maar dit is toch allemaal na ruim 71 jaar een prachtig leven te hebben gehad! 

Die kinderen daar op de vlucht, die jonge vaders aan het front…

Woede op de gek die dit veroorzaakt heeft: zie de link in de rondzendbrief hieronder…

 

Op Facebook wel veel al te correcte reacties, moet van mensen zijn die niet doorhebben hoeveel impact dit besluit heeft op miljoenen onschuldige mensen.

In de rondzendbrief geen best nieuws dus over de Pet Scan.

Maar de dienst in de Koorkerk met Estatilia was geweldig – zie www.kerkdienstgemist.nl (Koorkerk, Middelburg 27 februari)

 

Lieve mensen,

update gezondheid: 
uitslag Pet Scan niet zo best. Nieuwe uitzaaiingen. Ook toenemende pijn. Wordt nu wel menens. Maar niet dramatiseren: valt vast nog wel even stil te leggen, hoor ik over twee weken. 
 
Belet mij niet om woedend te zijn op Poetin. Schrik van de aanhef maar lees WEL door. Ook deze column is uit LIEFDE geschreven. Maar Liefde is woede. (zie ook mijn column in Volzin magazine maart)
 
 
Morgen in de Koorkerk: www.kerkdienstgemist.nl 
Thema: De oerschreeuw van het licht (dat kun je in deze dagen waarachtig wel zeggen!)
Met Estatilia Brinkman, gitaar en zang en Paint it black van de Stones.
Fijn weekend,
Wim

 

Hier moeten we ’t ook eens over hebben…

Zaken die lange tijd in het donker werden gehouden…

Een tijd van ‘grensoverschrijdend gedrag’ en Metoo…

Dan moeten we ’t hier ook eens over hebben: zelfliefde.

Maar de grootste aanleiding was toch een prachtige mail van een vrouw. 

 

Intussen niet zo’n beste uitslag Pet Scan, daarover later meer.  

 

Beste allen,

vrolijk en intussen weer energiek voortgegaan tussen Pet Scan en uitslag.
 
Masturbatie: een ongemakkelijk onderwerp, maar wat lang in het duister werd gehouden mag zeker in een tijd van grensoverschrijdend gedrag wel aan het licht gebracht worden.
Veel leesplezier met rooie oortjes…
 

https://ongrond.nl/2022/02/god-is-ook-eros-voor-wie-alleen-is/ 

As. zondag 27 februari ga ik voor in de Koorkerk Middelburg. 

Thema: De oerschreeuw van het licht (n.a.v. De schreeuw van Edvard Munch)

Met: Paint it black – De Stones.

Estatilia Brinkman, die zich niet laat beperken door haar beperking: zang en gitaar 

Alles kan en mag weer, dus welkom in de Koorkerk, maar wie liever thuis meekijkt:

www.kerkdienstgemist.nl 

Hartelijke groet,

Wim

 

Het orgasme van het ‘God-bestaat-gevoel’.

Liever meng ik mij niet in de discussie of ‘God bestaat’.

Achterhaald en beetje flauw.

Maar het gevoel dat de dingen van God werkelijkheid zijn, dat bestaat zeker wel.

Daar bevind ik mij midden in.

Vandaar.

 

Lieve mensen,

dank voor alle hartverwarmende reacties op de vorige rondzendmail en column. 

 
In de nieuwe column een orgasme aan ‘God-bestaat-gevoel’, juist in deze onzekere tijd.
 
 
Update ziekte:
morgen (wo. 16) onderga ik een Pet Scan, pas volgende week uitslag, afhankelijk daarvan nieuwe behandeling. Beetje spannend, maar maak me niet druk. 
Op dit moment voel ik me weer redelijk goed, zodat alles kan doorgaan.
 
Bijvoorbeeld de dienst in de Koorkerk Middelburg op 27 febr. Zie ook vanaf 10.00 uur: www.kerkdienstgemist.nl 
Thema: De oerschreeuw van het licht (met het schilderij De schreeuw van Munch).
En het optreden van Estatilia Brinkman, gitaar en zang. 
 
Hartelijke groet,
Wim