Nieuwe gedichten vanaf augustus 2016

Hieronder de nieuwe gedichten die ik geschreven heb na ‘ZINGEN AAN DE STYX’ (gepubliceerd november 2016). Aan de Styx voorbij dus. In omgekeerd chronologische volgorde. Behalve dit eerste, voor Eliane, dat blijft altijd bovenaan staan. 

Inmiddels zijn veel van deze gedichten opgenomen in een nieuwe bundel, KIJK EENS LIEF (zomer 2021). Van Eliane en mij samen. 

 

 

 

Eliane

 

Ik heb je lief:

 

het glanzen

van je glimlach

en je oogopslag

 

de diepte

van de stilte

in je stem

 

het vuur 

van je verliefdheid

levenslang.

 

Ik heb je lief. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En weer

 

vannacht

daalt in mij neer

 

dat zachte,

zinderende

 

waar alle vragen,

alle angsten

 

en ikzelf

in worden opgelost.

 

Het vloeit uit jou,

godin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schilderij

 

Wij liggen samen

zo zoet gevangen

 

in een gloed

van warme kleuren,

 

een gouden greep

van licht.

 

Wij liggen samen

gevat in God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Profundis

 

Mijn allermooiste meisje ever,

zoiets had ik nog nooit gezien:

 

zo teer, zo

stil en wijs, zo

 

tot aarde en tot lichaam,

tot koningin en engel

 

getransformeerd

gedicht.

 

Grote God,

wat heb ik van je gehouden!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een vrijpartij

 

Als je nu in mijn hoofd kon kijken,

dan zag je

 

een brede,

traag stromende

 

rivier

van wit en licht en

 

room en zoete

overvloed waarin

 

jij baadt,

of nee,

 

jij bent het,

die rivier.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wanneer ik slaap

 

naast jou,

dan gooit mijn ziel

 

de trossen los

en zeilt

 

het eiland tegemoet

waar onze liefde

 

zich verdicht.

tot God.

 

Wanneer ik wakker word

vind ik mij terug

 

in ons,

verrukt

 

van een ondraaglijk licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eliane

 

Jouw naam is

om te zingen, zacht

voor je uit te zingen,

 

is dansen, langzaam

en gewichtloos dansen

op de klanken:

 

Eliane…

 

Eliane,

jouw naam is

poëzie:

 

een dans

van licht en liefde,

net als jij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Weet je wat zacht is?

 

Zo zacht en zoet

als donkerrode

frambozen?

 

Jouw lippen

zo gulzig open

als we vrijen,

 

zo zoekend

naar de mijne

gulzig open.

 

Weet je wat zacht is?

Jouw liefde

in mijn leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat overblijft?

 

Jouw alles

overrompelende

 

veelheid

aan lust en liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een leven lang

 

gedragen door

een hoge, witte wolk

 

en dat

ben jij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een wandeling ’s morgens vroeg

 

onder een wolkendek.

Een lichtstraal piepte

door een gaatje

 

en wroette zich een opening

waarin een schitterende vlek

als een gezicht verscheen.

 

Was ik het of

was jij het die het zei?

‘Hé, daar is God.’

 

Dat zeg ik al

mijn hele leven

als ik weer naast jou wakker word.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Droom

 

We dansten vederlicht vannacht,

we dansten

door de dood

 

of nee, het was

het leven, het maakte

geen verschil.

 

We dansten vederlicht, het was

zo teer en toch

zo onverwoestbaar sterk,

 

het was

zo ongelooflijk

jij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oergevoel

 

De dageraad,

schemergebied,

 

een vogel klinkt,

nog een en nog een tot

 

een dans, een zotternij

 van fluiten.

 

En zie, mijn hand

tast als vanzelf

 

naar jou en glijdt

over jouw zachte onderbuik,

 

ons diepste

liefste

 

oergevoel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wakker worden

 

Mijn lief en ik,

we lagen hand in hand.

 

‘Zoet, zacht en goddelijk

geluksgevoel’,

 

zei ik,

‘klopt dat?’

 

‘Het klopt’

zei ze.

 

‘Geen vrees?’

vroeg ik.

 

‘Geen vrees’

zei ze.

 

We vreeën

zalig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vannacht

 

Wij lagen in God vannacht,

op een heuvel

van licht,

 

 wij, jij en ik

met alle attributen

van ons leven:

 

de jammere jaren van jouw jeugd,

jouw angsten

en verlangen,

 

mijn woede op de wereld,

mijn angsten

en verlangen

 

naar het licht,

het licht waarin

wij samen lagen

 

vannacht.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Misverstand – gesprek met oncoloog

 

Jij spreekt van

pech,

ik van

klus.

 

Jij spreekt van

patiënt,

ik van

Viking.

 

Jij spreekt van

ziekte,

ik van

liefde.

 

Jij spreekt van

einde,

ik van

vervulling.

 

Jij spreekt van

inslapen,

ik van

ontwaken.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poes

 

God is een speelse poes

die spint en kroelt en kronkelt

 

en krols zich aanbiedt

aan jouw aaien

 

en in de holte van jouw hand

bolt zij haar rug

 

en schurkt haar warme, zachte vacht

tussen jouw vingers.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Achter mijn ogen

 

Als ik mijn ogen sluit

gaat er een wereld open

 

en in mijn brein ontvouwen zich

de landschappen van licht

 

en in de verste verten

de nevelblauwe bergen

 

en een rivier van vuur

die stroomt in God

 

en die rivier

zijn wij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een veld van liefde

 

En elke nacht

word ik geleid

 

voorbij de vrees

voorbij de pijn

 

voorbij de dood

voorbij mijzelf

 

en vind ik ons

voor eeuwig samen

 

in een veld

van liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor ik verdwijn

 

in dat verliefde licht

achter de heuveltop

 

kijk ik nog een keer om

en zie

 

het land waarin

wij zwierven en beminden,

 

hoe wonderschoon het was,

hoe zonbeschenen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dood is van goud

 

Wij wandelden in het morgenlicht,

wij wandelden langs het meer.

 

Het morgenlicht was grijs,

het meer was grijs.

 

En toen

verrees de zon.

 

Wij wandelden in het morgenlicht,

wij wandelden langs het meer.

 

Het morgenlicht was goud,

het meer was goud.

 

En ik dacht aan de dood

en wist:

 

zo zal het zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Annica*

 

Zo zacht ontwaakt,

zo liggend in

de zonnestroom waaraan

ik toebehoor

 

en dan

te worden meegevoerd,

zo zonder mij,

zo heerlijk doodgegaan,

 

zo drijvend op

dat zoete licht

 

in jou.

 

  

 

*Term uit het boeddhisme: het eeuwige worden, de stroom van levende relaties die het individu overstijgt. Ik interpreteer het als een stroom van liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Goud

 

Wanneer mijn ziel een wolkje was,

dan was zij Goddooraderd

en Godomrand,

zoals je dat soms ziet.

 

Dat ben jij

in mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terugblik 1969

 

Mijn mooie donkere meisje,

mijn mooie lieve meisje,

je weet niet half

 

nee nee,

je weet niet half

hoe wonderschoon je was

 

hoe stil je ogen glansden,

hoe ongelooflijk hoe rampzalig,

hoe hoog ten hemel schreiend,

 

hoe diep tot in mijn merg

ontroerd,

hoe jubelend en juichend,

 

hoeveel ik van jou heb gehouden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rivier

 

Ik lig in jou,

jij golf van licht,

 

jij overweldigt mij

zo teer

 

en neemt mij op

en draagt mij mee

 

licht als een veer,

omspoeld en overspoeld

 

om samen uit te stromen

in God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dief in de nacht

 

Wie ben jij toch?

Die in de nacht

 

mij opzoekt in de slaap,

mij aanraakt en

 

mij onderdompelt

in een licht

 

zo vloeiend en

zo zacht,

 

die zo verrukkelijk

mij aan mijzelf ontsteelt?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van binnenuit

 

God nestelde zich in mijn brein

vannacht,

 

ik zag mijn leven

door haar ogen

 

en zij masseerde zacht

de aangespannen spieren

 

en fluisterde mij in het oor:

wees niet bevreesd.

 

En toen

kwamen de tranen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto

 

De zon scheen

op jouw foto.

 

Of scheen jouw foto

op de zon?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat liefde vermag

 

God zei:

‘Ik neem je mee

langs de pijnpunten van je leven

waar oude wonden kloppen.’

 

Zo gingen wij tezamen

op pad.

Maar zie,

ze waren allemaal verdwenen.

 

God zei:

‘Ik wist het wel.’

En glimlachte naar mij,

zo lief

 

als jij soms doet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Domein

 

En weer bevind ik mij

in dit domein,

 

dit wonderlijke land

in mij

 

van liefde louter

en alleen

 

en alles warm en goed en zo

zonovergoten,

 

er moet wel sprake zijn  

 van God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb God gevonden

 

Ik dacht al:

wat is dat toch,

 

die warme gloed

die ik daar voel?

 

Zij zat verstopt

in een plooi van de tijd.

 

In een seconde

van mijn diepste pijn.

 

Uitgerekend daar

ontdekte ik haar.

 

Niet geheel toevallig

was jij daar ook.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn leven

 

Vannacht nam God me bij de hand

en wandelde met mij

mijn leven langs.

 

God zei: ‘Wat is dat toch?

Die stille glans

waarin wij ons  bewegen?’

 

Ik wist het wel,

want ik zag overal

jouw ogen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Los

 

Ik laat mij

in jou los en

zweef.

 

Geen wijder

luchtruim,

geen zachter

 

licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

One way

 

Komen de regens van november,

mist en duister van december,

 

komen de nachten met hun vragen,

komen de vragen van de angst,

 

komen soms oude spoken

je bestoken,

 

heb lief.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de nacht

 

God houdt van hersenen in ruste,

zij ziet ze liggen – zacht

als wolk,

 

zij legt zich

overvloedig

in ze neer,

 

doordrenkt ze

met haar goedheid

en haar zoetheid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Elke dag

 

met jou

nog samen

weegt als

 

goud

zo licht

en fonkelend

 

zo vol

gewicht

van louter

 

licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kentering

 

Ik heb je lief,

het meisje dat je was,

het meisje van verlangen,

de ogen vol melancholie

en onvervulde dromen.

 

Ik heb je lief,

ons wilde spel,

het volle vuur waarin

wij ons een leven lang

verheugen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mooi

 

Je bent zo mooi als we vrijen,

zo los en lust en zo voluit,

 

zo onbekommerd

schaamteloos,

 

je mond zo gulzig

open.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Die dag

 

die komt

die onherroepelijk komt

 

hij zal zo licht zijn

zal zo licht zijn

 

zo licht als toen

als toen die dag

 

toen liefde ons ontstak

ontstak in vuur en vlam

 

zo licht zal zijn

die dag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nachtgetijde

 

Het zachte

donker in

 

jouw stille

ruimte

 

en alles ademt

jij.

 

Ik zie mij

door jouw ogen

 

zie mij

bemind en

 

badend in

jouw licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor Eel

 

Wil je weten

hoeveel ik van je hou?

 

Pak je koffer

want we gaan op reis.

 

Pak je koffer

want de reis

 

zal eeuwig duren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En dan zeggen ze nog

 

Jongens, jongens,

wat stroomt het weer

door mijn hoofd en door mijn hart!

 

Maar wat dan, Wim?

Wat stroomt er dan ?

 

Een zacht

verrukkelijk orgasme

in mijn brein.

 

En dan zeggen ze nog

dat God niet bestaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deuren

 

Jazeker, jij bestaat.

Wie anders was

dat licht in mij,

vanmorgen vroeg?

 

Wie anders was

die mij omarmde,

me kuste

en alle deuren sloot?

 

Wie anders

doet zo teder

de deuren toe,

de deuren

 

naar de pijn? 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Imker

 

Word wakker en meteen

mijn  ziel een bijenkorf

 

van gonzende muziek

en druipend van de honing,

 

om jou,

mijn koningin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dansvloer 1970

 

Je overrompelt mij nog

dag aan dag,

 

nog meer dan toen,

die eerste keer

 

toen jij me op de dansvloer

bij mijn lurven greep

 

om eindelijk te gaan

beminnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vulkaan

 

Liefde als lava

kolkt zij vanuit

jouw binnenste,

 

zo gloedvol en zo heilzaam

dodelijk

overvloeit zij

 

het grind en het gruis van

mijn duistere dalen

en maakt ze tot

 

vruchtbare aarde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Versieren

 

Ik pluk voor jou

de mooiste wolken

en drapeer ze om je haar,

 

ik bed je in

in zachte nevels

van de nacht

 

en ik versier je

met alle tinten vuur

van alle zonsopgangen ooit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thuis

 

Alles van jou

kwam in mij thuis:

 

verlegenheid

verlorenheid

verliefdheid

en verlangen.

 

Alles van ons

kwam in ons thuis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niets, helemaal niets

 

voor jij kwam met

je overvloed,

je stortvloed,

 

voor jij kwam met

het alles

absorberende.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meditatie op Liefde

 

Ons hele leven,

alles

komt thuis in jou,

 

oneindige,

alles omarmende,

in jou.

 

Niets nog te vrezen,

niets meer te vechten,

niets te bewijzen.

 

Alles

maar dan ook alles

is thuis in jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat is dat toch met jou

 

dat alles wat ik ben

zich strekt naar jou?

 

Welk wonder draag

jij in je om?

 

Welk licht lokt mij

vanuit je diepste wezen?

 

Mijn ziel zuigt naar jou toe

vanaf dat ik je ken.

 

Het wordt alleen maar meer.

Wat is dat toch met jou? 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woorden voor jou

 

Ik wikkel jou

in woorden

 

wit

en stil

 

en transparant

tot op het licht

 

dat jij

ten diepste bent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat jij

 

Wanneer ik wakker word

ben jij daar

naast mij

in mij

 

en al wat in mij is

dringt mij naar jou

naar jou

naar jou

 

omdat jij

omdat jij

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opklaring

 

Ik had mijn hemel weer bezwadderd

met grauwe muizenis

en bange regenwolk.

 

Ineens was het verdwenen

en duizend zonnen schenen.

Wat was er toch gebeurd?

 

Jij glimlachte naar mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verbazen

 

Liefste, ik wist niet

dat ik het in mij had

 

je nog meer

te beminnen

 

en nog meer

mij bemind te weten.

 

Je blijft me verbazen,

jij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Raadsel

 

Jouw hart

ging naar mij uit.

 

Zal ik het ooit

bevatten?

 

Zal ik het ooit

bevatten?

 

Jouw hart

gaat naar mij uit.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mantra

 

Ik lees het

in je ogen,

 

ik zie het

aan je glimlach,

 

ik voel het

in je strelen,

 

ik hoor het

in je stilte:

 

blijf

in mijn liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zelfverlies

 

In de peilloze

ruimte

 

van mijn vreugde

om jou

 

verdampt

verrukkelijk

 

mijn ik

in jou

 

tot één

wolk

 

van licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winst

 

Als ik mijn ik verlies,

verlies ik ook de pijn

die daaraan kleeft

 

en dat is winst.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor jou

 

Ik weet het niet, mijn lief,

het is te veel,

mijn hart bonst uit mijn lijf,

ik barst uit dit bestaan

voor jou.

 

Ik weet het niet, mijn lief,

het is te veel,

ik denk soms dat ik stoned

en knettergek van liefde word

voor jou.

 

Ik weet het niet, mijn lief,

het is te veel,

het is mij

nooit genoeg

voor jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bede

 

Ach liefste,

dat ik jou

 

tot God mag zijn

zoals jij mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jouw geheim

 

Ik ga de weg naar binnen,

ik wandel door mijn hersenpan

steeds dieper in het labyrint,

 

een lang en bochtig pad

langs bergen en valleien,

door schaduwen en schimmen,

 

en aan het einde van de reis,

daar zie ik jou,

jij wacht op mij.

 

En kijk, daar is ook God,

een stille gloed

waarmee jij bent omgeven,

 

een zacht gezicht

dat met het jouwe

samenvalt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bergtrein

 

Dat ik niet

uit jou val,

 dat ik mij

in jou voeg.

 

Alleen in jouw

spoor

 

vouwen de vergezichten

open

 

naar de smaragden

hellingen,

 

zonovergoten

toppen,

 

jouw schitterende

licht.

 

Dat ik niet

uit jou val,

dat ik mij

in jou voeg. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reminiscentie

 

Als ik de oude foto’s zie

van toen,

van ons,

 

zo nieuw,

zo rijk,

zo feest,

 

ik was toen veel

gelukkiger

dan ik toen was.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bestemming

 

Het liefste

lig ik maar

 

voor dood

in jouw schoot.

 

De bange stemmen

zwijgen.

 

Ik vecht niet meer

met het gevecht,

 

wat zou mij

kunnen deren?

 

Ik leef niet meer,

ik lig

 

alleen nog maar

te liggen

 

in jouw licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Genezing

 

In jou

is de nectar,

 

daar

moet ik zijn,

 

zegt de bij

van mijn ziel

 

en vindt feilloos

zijn weg

 

naar het hart

van de bloem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Volheid

 

Mijn lief,

alsof ik je opnieuw

ontvang

 

nu zonder

angst

je al bij voorbaat te verliezen

 

en in het volle

volle weten

en genieten

 

de volle

volle vreugde

tranen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met terugwerkende kracht

 

laat ik mij door jou

versieren

 

en drink het nu

ten volle in,

 

laat ik mij overspoelen,

laat ik jouw zon toe

 

mij volledig

te beschijnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veilig

 

Liefste,

ik geef mij aan jou over

met al wat in mij is

 

en al wat in mij is,

het doet er niet meer toe,

 

in jou

is alles veilig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze ongelooflijke liefde

 

Dat het gewoon allemaal goed is.

 

Dat er niets op te lossen valt.

Niets te vrezen.

Niets te verontschuldigen.

Niets te stillen.

Niets te muizenissen.

 

Ruimte.

Zonovergoten.

Vrij.

Volkomen.

 

God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondergaan

 

De dijken doorgebroken:

jij stroomt in mij naar binnen

 

en vult de kleinste gaatjes

waar jij niet eerder was.

 

Jij overspoelt mij en

ik onderga volkomen,

 

laat mij in jou

verrukkelijk ten onder gaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Genot

 

Ik mediteer

op jou

 

ik breng mij jou

te binnen

 

zo zacht en wonderlijk

te binnen

 

jou

te binnen

 

jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beetje laat

 

Zeventig jaar,

het is echt waar,

het is echt waar:

 

je houdt van mij,

je houdt heel veel van mij,

je houdt van mij alleen.

 

Mijn hart springt op,

ja, eindelijk

verheug ik mij ten volle:

 

je houdt van mij,

je houdt van mij,

je houdt van mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vervuld

 

Alles was aangelegd op ons,

op jou en mij:

 

de geilheid van het krokodillenbrein,

de lieve lusten van het lijf,

het zwijmelen van de hormonen,

het welbehagen van intimiteit

en het verlangen van de ziel

 

en alles is vervuld in ons,

in jou en mij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liefste, late levensfase

 

Nu wil ik niets meer van jou missen,

geen sprankje licht, geen vonkje vuur.

 

Nu laat ik mij niets meer van jou

ontfutselen door angst of waan.

 

Nu laat ik mij door jou

volledig om en overspoelen.

 

Nu adem ik alleen nog jou

en open wijd mijn poriën

 

en drink je in met volle teugen

en vreet je op met al wat in mij is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jij

 

Mijn liefste, mijn

glans, mijn

stilte, mijn

 

innerlijk vuur, mijn

ruimte, mijn

leven, mijn

 

liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Goede Vrijdag

 

Er moet gestorven zijn,

mijn ik met al zijn angsten

en kwellingen en pijn.

 

Er moet gestorven zijn,

er is geen andere weg

mij te bevrijden van mijzelf.

 

Er moet gestorven zijn

om op te gaan in licht,

in liefde op te staan. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Psalm 23

 

Als ik de weg naar binnen ga

en alles achterlaat,

 

het meest

mijzelf,

 

als ik de weg naar binnen ga,

dan vind ik ze:

 

die wateren

en weiden,

 

stiller,

groener,

 

zonovergoten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

God is als

 

sneeuw

in de nacht:

 

de aarde

die zichzelf

 

van binnenuit

verlicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Doodgaan

 

Rivier verdwijnt

in oceaan.

 

Laat achter wat je achterlaat,

want het is mooi geweest.

 

Word wat je worden gaat:

een feest

 

van licht en kleur

en leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Homo H₂O – rondo

 

in bergen

verborgen

uit bronnen

geboren

gaan stromen

en zwellen

vol vreugde

je storten

van rotsen

en bruisen

en kolken

 

dan dalen

naar laagland

vertragen

verbreden

en langzaam

verdwijnen 

in zee

 

en zee zijn

verdampen

en stijgen

en drijven

naar bergen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Buizerd

 

met je witte borst

verheven op je tak,

 

je trage vleugelslag

omhoog,

 

de cirkels die je schrijft

in de lucht waarop je drijft,

 

buizerd met je brede borst:

een vorst.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onrustig

 

Ik sluit mijn ogen

en betreed

 

jouw stille tuin

in mij

 

waarin ik mij

verlies,

 

mij in jou

achterlaat

 

en alles

is vervuld.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

September

 

Ik heb je lief,

septemberlicht.

 

Je oogt zo zacht

gezaaid.

 

Je flirt met

Scandinavië.

 

Je ligt zo wijd

gestreken

 

als ochtendnevel

op een meer.

 

 Je bent zo stil

als God.   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontmoeting

 

Water spiegelt morgenlicht.

Wind houdt zijn adem in.

 

Het gras is nevelnat

en zacht.

 

In de roerloze tuin

verschijn je mij

 

en kijkt me even aan

voorgoed

 

zoals de ree die ik vanmorgen zag

opduiken uit een bomenrand.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

verzonken

 

het was zo goed vannacht zo goed

ik lag in jou gedroomd

en jij lag wijd en zijd

als weiland om mij heen gespreid

 

en ik in jou een rustig slapend dier

in geurend gras onder een maan

van milde gloed als van een bron

het fluisteren en ruisen

 

en alles was zo goed vannacht zo goed

dat alles wat maar zeer kan doen

voorgoed in jou verzonken lag

verzadigd en getroost

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mediteren

 

Zoals een maki zonnebaadt,

zijn armen wijd gespreid,

zijn zachte buik zo roekeloos

zich kerend naar het licht,

 

elk vonkje vangend

voelend,

vrijend,

 

zo een en al

ontvangen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontwaken

 

Als ik langzaam ontwaak

vanuit een zoete, diepe slaap

 

lig ik nog lang in jou,

in jouw verstrengeling met mij

in mij.

 

Als ik langzaam ontwaak

in de geboorte van het licht

 

zie ik verwonderd om me heen

hoe mooi de wereld is

in jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jij

 

Je bent gemaakt

van witte room,

van volle maan,

van golvend gras.

 

Je bent gemaakt

van vuur,

van vrouw.

 

Je bent gemaakt

van God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Corona

 

De wereld

wordt besmet.

 

De aarde

wordt gered.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lente

  

Er geurt sering,

er dartelt lam

en bloesem spreidt zich open

als een verliefde vrouw.

 

Niets nieuws

onder de zon

 

en toch is alles

nieuw.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zuster dood

 

Je zwerft al tijden om me heen,

een witte schaduw in de mist,

je fluistert mij jouw naam in het oor

en ik verneem allang

 

je glans in elke dageraad,

je schoonheid in de morgenzon,

je stilte in het rimpelloze meer,

je gloed in avondrood.

 

En op een dag

zul je recht voor mij staan,

je kijkt me in de ogen

en je zegt:

 

Kom nu maar mee,

ik voer je naar het allerzachtste licht

waarin je rusten mag

en zon van liefde zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 December

 

Een glimp van licht

laag aan de paarse kim.

 

De dagen dun als dageraad,

de nachten dik en zwaar.

 

Tussen de schemeringen schijnt

de maan een schaduw van zichzelf.

 

De leegte van het winterland

opent de hemel naar het licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrouw

 

Hoe een aaien

een heel zacht aaien

 

hoe een openen

een teder openen

 

hoe een bespelen

een liefdevol bespelen

 

hoe dat

naar God.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Halo

 

Een nest van nevel om de maan

waarin haar witheid zich verzacht

 

en mild zich uitstrooit in de nacht:

de schaduw van een sneeuwlandschap.

 

Het is zo’n nacht om loom te liggen vrijen,

je lief te laten zinderen van lust.

 

Zo’n nacht om in vervoering te geraken

en te vertoeven in de schoot van God.

 

Het is zo’n nacht om diep en dwaas te leven,

zo’n nacht om dood te gaan van licht. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kleinkinderen

 

In jullie onbevangen ogen

lees ik:

 

waarom de wereld ooit begon,

waarom de zon,

 

het universum en het licht,

een eindelijk subliem gedicht,

 

hoe God zich in een kind ontvouwt,

zich weerloos aan ons toevertrouwt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winterverlangen

 

Weg te sterven

met de roep mee

van de ganzen

in hun vlucht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meditatie

 

ik

adem

 

ik adem

mij uit

 

ik adem

jou in

 

jij ademt

in mij

 

jij

ademt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veere

 

Het wandelen in een schilderij van Brueghel,

een miniatuur van Brugge,

 

een tafereel in zachte grijzen,

huis aan huis als oude wijzen.

 

Een Goliath heeft aan de rand

zijn stenen vuist geplant,

 

tragische rots,

litteken Gods.

 

En in het hart een ranke minaret,

daar door een engel neergezet,

 

het dwarrelen zoals sneeuwvlokken:

de porseleinen klanken van de klokken.

 

En staande bij het veer

het zich ontvouwen van het meer

 

in spiegels van pastel en licht,

teder omarmend vergezicht.

 

Het water is de moederschoot

die haar van meet af aan omsloot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Avond

 

Alles is anders dan ik dacht:

de huizen uit mijn kindertijd

zijn kleiner dan ik dacht.

 

De dagen en de nachten

en de gedachten die ik dacht:

alles is minder dan ik dacht.

 

De mens is rotter,

de aarde

kwetsbaarder en dus kapotter.

 

Alles is mooier dan ik dacht:

het licht is pril,

de avond stil,

 

de dood zo zacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nirwana

 

Ik ben

de rimpeling

die niet meer is.

 

Ik ben

voorbij.

 

Ik ben

alleen nog jij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oertaal

 

Weer glijden onze lijven

die wondere wereld binnen

 

waar zachte wetten gelden

en taal is er alleen signaal

 

van wellust die zich spiegelt

in onze lome ogen,

 

verrukking die zich baan breekt

in woedend ademende klanken:

 

de oertaal van ons lichaam,

de oertaal van ons vuur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Golf

 

Wild het golven

van je lichaam

onder de storm

van tederheden

 

voortgedreven

naar die ene

hoogste golf

 

die je meevoert

en je optilt

 

naar de zon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Provence

 

I

 

Zeg zacht die naam

een paar keer voor je uit

 

en hij gaat zingen…

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

  

Provence

 

II

 

…gaat zingen van

azuren luchten,

 van wijn, olijven en lavendel,

melkblauwe bergen in de verten,

zandgele huisjes die de hellingen af druipen

 

en een bloedgeile zon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Godplek

 

I

 

Er moet diep in mijn hersenen

een liefdesnestje zijn,

een stille plek waarin

mijn hele wezen rust.

 

 Het is, als ik dat knopje raak,

alsof er honing door

mijn geest en lichaam vloeit

en ik word losgemaakt.

 

Een piepklein celletje waarin

het universum schuilt

en iets heel teers daarin 

dat mij bemint en leidt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Godplek

 

II

 

Binnenkamer van mijn leven,

wonderlijk toevluchtsoord,

een hut verscholen in

het oerwoud van mijn ik.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Regenmuziek

 

Ritselt de regen

in de struiken,

tegen de ramen

tikt de regen,

 

klettert de regen

op de stenen,

in de goten

gorgelt de regen,

 

roffelt de regen

op de daken,

in de bomen

ruist de regen,

 

zingt de regen

in mijn hoofd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mystiek

 

Jij ligt met mij verstrengeld

in mijn hoofd.

Jij hebt me zalig

van mijzelf beroofd

 

en o

 

uit deze zoetheid

nooit meer op te staan

maar loom en langzaam

dood te gaan

 

in jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn leven in vijf distichons

 

Ik was een vreemde vogel in

een nest van klei.

 

Veel is mijn leven niet geweest

dan veren die ik laten moest.

 

Zo ik iets was ben jij

de wind waarop ik dreef. 

 

Sinds ik mijzelf in jou verloor

leef ik verlost van elk gewicht  

 

en zweef ik

in het licht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dank, zomermorgen

 

Dank, dag,

dat je over mij kwam met je vroege dageraad.

Dank, geschenken van de zomermorgen:

 

het lichtende groengrijs van de zee,

de melkblauwe nevelen verte,

het hoogblonde koren barstend van rijpheid,

de donkergroene bosranden met hun geheimen,

een ree en haar kalf die mijn fietspad kruisten,

de kruiden geur van vers gemaaid gras in de berm,

het zilveren licht tussen de wolken,

een uitzinnige lijster hoog in de bomen…

 

Ik kan het niet aan,

ik krijg het niet ingeademd,

niet ingedronken,

ik barst van licht

 

en dank.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

God 

 

Er drijft een eiland

in mijn hersenpan

tussen de grijze cellen.

 

Het is er licht

en stil

en zomermorgen.

 

Ik drijf er altijd weer naartoe.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijd

 

Midzomernacht.

Was even wakker, zag:

vier uur acht

en achter de gordijnen

het grijzen van de dag.

 

Viel zacht

in slaap, lag

achter mijn ogen

verzonken in een dag

 van eeuwigheid zonovergoten.

 

En werd weer wakker, zag:

vier uur acht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

autobiografisch

 

het licht altijd dat licht het is

zo zacht veel zachter dan

het woord het doet

zo zeer

 

het licht altijd dat licht het zingt

hoe graag ik leef hoe zeer

het heeft gedaan

en doet 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Storm over Zeeland

 

Golvend en wuivend het riet

onder de storm.

 

Alleen in dit riet

onder de storm.

 

Zwijgend en zingend het riet

onder de storm.

 

Alleen dit riet

onder de storm.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Completen 

 

Bij de ingang van de nacht

ben jij de stilte die mij wacht,

sta ik met jou oog in oog

en uit het donker juicht een lied omhoog.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Licht

 

In jou

ben ik beland

 

met vroeger zwaar belast

en torsend mijn geliefden

onder mijn uitgerekte armen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor mijn nabestaanden

 

Als zij dan eindelijk mij heeft gekust,

mijn langverwachte zuster dood,

 

en mij ontvoerd heeft naar haar slaapvertrek,

mij tot haar stilte teruggebracht,

 

dan zal zij mij in jullie harten zaaien

en ik zal zuiverder in jullie wezen zijn

 

dan wie ik in mijn leven was.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Orgasme van de oudjes

 

Handen die verwilderd aaien

de zachte jonge honden

van onze bijna dode leden.

 

 Stil liggen nu, doodstil,

de open lippen vastgezogen

in huid om in te bijten,

 

stil luisteren naar de vreugde

die golft door onze lijven

en uitbreekt in geluidjes,

 

huivert in onze buiken

die plotseling weer dansen,

weer dansen tot de dood,

 

de duizelende, dolle

dood.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In mijn poëziebundel ‘Zingen aan de Styx’ – najaar 2016 – staan voornamelijk gedichten over mijn ziekte in de zomer van 2015: mijn verblijf aan de Styx. En enkele oudere natuur en liefdesgedichten. Het motto en het eerste gedicht uit die bundel geef ik hieronder weer. Wie meer wil: zie de bundel.

 

 Overkant

En ik zal stamelen: jij bent mijn land.

En ik zal roepen naar de overkant,

naar wie er nog niet zijn geweest:

wees niet bevreesd.

 

 

 

 

 

 

 

Teruggekeerd

 

Ik zwierf

langs de rivier de Styx,

bezocht door duizend goden,

ik stierf

er duizend doden.

 

Pas toen

ik naar de overkant zou varen

zag ik hoe groen

en bloesemrijk zijn oevers waren,

 

hoe stil

het water was,

hoe zacht het gras.

 

Ik ben teruggekeerd

voor altijd ongedeerd.

 

(De Styx is de doodsrivier in de Griekse mythologie. Wie erin werd ondergedompeld was onkwetsbaar, zoals Achilles, m.u.v. zijn hiel omdat zijn moeder hem daaraan vasthield.)