Splijtzwam

Naast veel instemming ook nogal wat negatieve reacties op onderstaande column. 

Vooral op Facebook. 

Tjonge jonge, wat lezen mensen slecht! 

Stoppen halverwege en gaan dan alvast schelden…

In ieder geval maakt het duidelijk dat mijn verhaal relevant is!

 

Beste allen,
komt er weer een, deze keer op Volzin: de splijtzwam die corona aan het worden is – en geen voorspelbare verzoeningspoging, denk ik. 

https://volzin.nu/corona-is-een-splijtzwam-geworden-in-onze-samenleving/ 

Twee updates:
– we kunnen er nu van uitgaan dat volgend voorjaar mijn nieuwe boek verschijnt: Brandend verlangen om op te gaan in God. 
Een behoorlijke pil van zeker 300 blz. met foto’s.

– de tv-uitzending van IKON/EO is doorgeschoven naar december. Zoals het er nu uitziet wordt o.a. mijn verhaal uitgezonden op 17 december. Dan gaan we zien wat er van twee dagen opnamen is overgebleven 😉  

Hartelijke groet,
Wim

Opfrisser

Telkens weer die vraag of opmerking, over het bestaan of niet bestaan van God. 

In onderstaande rondzendmail de verwijzing naar een oude column daarover.

Bij wijze van opfrisser.

Ook een link naar de nieuwe website van Volzin, die er prachtig uitziet.

 

Beste allen,
omdat ik nu voor vier instanties schrijf val ik wat vaker bij je in de bus. 
Laat het echt weten als dat je teveel is, dan haal ik je van de lijst. 
Het laatste wat ik wil is opdringen – ik verwacht ook heus niet dat je alles leest.
 
De vier zijn:
het papieren magazine Volzin (filosofie, religie en samenleving) en de drie websites www.nieuwwij.nl (multiculturele samenleving), www.ongrond.nl (mystiek en contemplatie) en de website van Volzin: https://volzin.nu. 
Deze laatste is fonkelnieuw, is nu ruim een week online en een absolute aanrader. Zie bv. hoe mooi mijn zomeressay Leren omgaan met de dood als vriend is geplaatst.
https://volzin.nu/leren-omgaan-met-de-dood-als-vriend/

Naar aanleiding van een reactie op mijn Zwarte schuur-verhaal deze keer een opfrissend ouwetje op Ongrond:

https://ongrond.nl/2020/10/je-weet-dat-ik-niet-in-een-god-geloof/.

Tenslotte nog een coronagedachte:
ik signaleer dat we al heel snel normaal zijn gaan vinden wat toch echt apocalyptisch is, bv. je in het publieke domein begeven als een spook. 
En het accepteren van zoveel beperkingen die bijna de mensenrechten schenden…
En dagelijks de paniek aanhoren die over ons wordt uitgestort…
Ons hele leven laten ontwrichten door angst…
Moeten we niet eens op een andere manier gaan dealen met dit virus?  
Het is maar een vraag.
Hartelijke groet en heel veel sterkte allen in deze bezeten wereld.
Wim

Geraakt…

… door een YouTube opname van een Taizélied.

En dus geïnspireerd. 

Zie rondzendmail hieronder. 

 

Beste allen,
zag een mooie opname uit Taizé en raakte geïnspireerd voor bijgaande column.
Nota bene overigens de mooie foto die kleindochter Filou van opa heeft gemaakt in de tuin.

https://ongrond.nl/2020/09/jongens-jongens-je-weet-niet-wat-je-mist/

Voor de liefhebbers: op 11 oktober ga ik voor in de Koorkerk.
Over de bizarre raadselachtigheid van het leven, met intrigerende teksten uit Job. En van Gerard Reve.
Thema: Lichtjaren en centimeters. 
Met melodieuze heavy metal van Paradise Lost.  

Hartelijke groet,
Wim

Near Death Experiences

Ben aan het lezen in Het geheim van Elysion, onder redactie van uitgever Rinus van Warven en – natuurlijk – Pim van Lommel.  Over wat vroeger heette: bijna-dood-ervaringen. 

Tegelijk zag ik de vreselijke beelden van de kampen op Lesbos – en die kinderen. 

En bracht het samen, die twee indrukken. 

 

Beste allen,
een mooi boek over nabij-de-doodervaringen en de kinderen van Lesbos – wat hebben die met elkaar te maken?

https://ongrond.nl/2020/09/nabij-de-doodervaringen-en-de-kinderen-van-lesbos/

Niet belangrijk maar toch leuk – zo zijn er heel veel dingen…
Bijvoorbeeld ook de nominatie van O vader wij zijn samen geweest voor de Zeeuwse Boekenprijs. 
Het zal wellicht van korte duur zijn maar het voelt toch een beetje als waardering (ik ben ook maar een mens…)
Fijn weekend,
Wim

Geslapen

Ik had zo zacht geslapen – uit het gedicht De moerbeitoppen ruisten van Beets.

Soms heb je dat, zoals ik gisternacht.

En terwijl ik best wat zorgen had over van alles en nog wat met de kinderen klopte alles.

Alles was zogezegd in ruste. 

En ook al was het niet goed, het was toch goed. 

En dan ‘s morgens, dat licht van september…

Zie onder de link naar het gedicht dat daaruit ontstond. 

 

Beste allen,
een gedichie misschien als een beetje troost voor ‘alles wat zeer kan doen’.
Alleen al de foto is rustgevend. 
Aan God zal het niet liggen, schreef Etty Hillesum, in Westerbork nota bene.

https://ongrond.nl/2020/09/die-alle-wonden-heelt/

Voor wie erbij waren en voor geïnteresseerden:
de preek n.a.v. Zwarte schuur, die ik in Brouwershaven en in de Koorkerk hield, heb ik uitgewerkt en verdiept tot essay voor de Volzin van oktober: 
De gruwel en de troost.

Wordt dus vervolgd.
Hartelijke groet,
Wim  

 

 

Zielsgelukkig

Vaak word ik ‘s morgens vroeg wakker in een cocon van geluk. 

Het is vreemd, uitgerekend in dit perspectief van eindigheid. 

Tegelijk signaleer ik malaise en onbehagen in de samenleving.

Vandaar geïnspireerd tot nieuwe column.

 

Beste allen,
met alle technische verworvenheden lijken we niet gelukkiger geworden en slechter om te kunnen gaan met tegenslagen.
Vanuit mijn onzekere situatie maar zelf zielsgelukkig een diagnose – voor wat die waard is.

https://ongrond.nl/2020/09/waarom-worden-wij-maar-niet-gelukkig/

Voor de liefhebbers in de regio: zondag 6 september mag ik weer voorgaan in de Koorkerk.
Thema n.a.v. Zwarte Schuur van Oek de Jong: Het witte licht in een zwarte schuur.  
Ik verheug me erop.

Geniet van de nazomer,
Wim

Carola Schouten en goed nieuws van de dokter

Eindelijk de hitte voorbij, in de aangename koelte.

Zelfs dat het vandaag een herfstdag in augustus lijkt vind ik deze keer niet erg. 

Carola Schouten in Zomergasten inspireerde me tot een artikel over vergeving. 

En goed nieuws vanuit het ziekenhuis.

Zie mijn rondzendmail van gisteren.

 

Beste allen,
nieuwe column n.a.v. Carola Schouten in Zomergasten.
Vergeef mij dat ik over vergeving schrijf…
Vergeef mij überhaupt dat ik zoveel schrijf…

www.ongrond.nl/2020/08/vergeving-het-geheim-van-het-leven/

Een riedeltje van persoonlijke updates voor wie die mee wil krijgen:

1. Over mijn ziekte. Deze keer iets uitgebreider omdat a. velen ernaar vragen, b. het anders voor jullie niet meer te volgen is.
Het lijkt nu ver weg maar afgelopen winter gaf de oncoloog mij toch echt te verstaan dat een agressieve, ongeneeslijke kanker zich in mijn lijf had uitgezaaid en dat er snel iets moest gebeuren. Dat is niet veranderd. Ik heb toen niet gekozen voor de standaard, alles dicht timmerende kuren-combi om zo lang mogelijk te rekken, maar voor kwaliteit van leven, met een zg. intermitterende kuur (dus met pauzes). Vooralsnog pakt dat goed uit. Mijn uitslag deze week gaf aan dat de stoute waarden weliswaar  iets gestegen zijn maar niet verontrustend, zodat ik nu voor de tweede achtereenvolgende keer mag overslaan. En zelfs tot november mag wachten, waarbij ik me ook nog eens goed voel. Iedereen blij, maar ook wel een beetje verwonderd… Want gebruikelijk is dit niet. 

2. We gaan dus door met dubbel leven. Ook met schrijven en voorgaan. Te weten op 30 augustus in mijn oude gemeente Brouwershaven. En 6 september weer in mijn oude gemeente Koorkerk Middelburg. Ik speel dan met een thema uit de roman Zwarte schuur van Oek de Jong: de schilderijen Kruisiging en Opstanding van Grünewald. Over lelijke buitenkant en mooie binnenkant. 

3. Ons achtste kleinkind op komst (december) heeft zich geopenbaard als zijnde een zoon. Dat mag ook wel eens na al die meiden… 😉 
Een heuse indiaan.

Zo, bijgepraat,
Fijn weekend,
Wim 

Oase

De morgens zijn een oase in deze hittegolf.

En zo ongelooflijk mooi – dat het lijkt op een ontmoeting met God. 

Zeker als je een ree ziet opduiken aan de bosrand… 

En dan komen de woorden, van een gedichtje deze keer.

 

Beste allen,
terwijl de hitte ons om de oren slaat blijft de inspiratie maar komen.
Vooral ‘s morgens vroeg, de foto is vers van vanmorgen, evenals het gedichtje trouwens.

https://ongrond.nl/2020/08/altijd-bedacht-op-god/.

Hartelijke groet,
Wim

Hitte en mijn credo

Een hittegolf is tot daaraan toe, maar zo lang….

En de nachten die nauwelijks afkoelen.

Daaraan merk ik dat mijn lichaam veel te verstouwen heeft gekregen de laatste jaren: ik moet mij uiterst gedeisd houden. 

 

Stuk geschreven n.a.v. het boek van Stephen Hawking.

Deze column behelst zo ongeveer mijn credo: de reis naar binnen.

Vind het zelf een van mijn beste artikelen, maar zoals vaker, die worden het minst gelezen en leveren de minste reacties op. 

De meeste mensen kunnen er blijkbaar niet mee uit de voeten: die innerlijke weg. 

Onbegrijpelijk… 

Zie rondzendmail hieronder:

 

Beste allen,
stil achter de laptop beetje schrijven: een manier om te overleven.
En dan ontstaat er weer wat – over  Stephen Hawking deze keer. 
Kost wat meer tijd dan een gedichtje, maar niet onbelangrijk, dit.
Wie wil er nou geen beter wereld…?

https://ongrond.nl/2020/08/reis-naar-een-betere-wereld/

Komt ook nog op Nieuwwij. 
Hartelijke groet en blijf vooral rustig,
Wim 

Tussen slapen en waken

Tijdens het langzaam wakker worden uit een diepe slaap ervaar ik een intense verbondenheid. Met het leven, het licht dat door de gordijnen schemert, de komende dag, mijzelf en de warmte, de vrede, de liefde die ik God noem. 

Het is heel innig. 

In een gedichtje weergegeven en dat op Ongrond geplaatst.

Zie link in rondzendmail hieronder. 

 

Beste allen,
maar weer eens een rustgevend gedichtje – zo gelezen!
Smaak te pakken…? 

www.ongrond.nl/2020/07/intiem/

Aanstaande zondag in de Koorkerk: Als een maki in de zon. 
Met het lied My back pages van Bob Dylan, in de sprankelende uitvoering van The Byrds. 

Van het medische front geen nieuws.
Over een week of drie bloedonderzoek – maar voel me nog goed.
Hartelijke groet,
Wim